γιάννης φιλιππίδης | σημειωματάριο

2010-12-18T08:16:00.001+02:00

2010-12-14T20:45:00.001+02:00

Δανεικές και ξεχασμένες μνήμες πίσω από τις γραμμές, στο μυθιστόρημα του Γιάννη Φιλιππίδη "Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου", γραμμένες από την δεκαετία του '30 και μετά, φθάνουν αχνές, ασπρόμαυρες, σαν τα χρόνια που έρχονται, ως να χρωματιστούν στις μετέπειτα δεκαετίες, με τις πρώτες έγχρωμες στιγμιαίες αναθυμήσεις, αποτυπωμένες για πάντα στο φωτογραφικό χαρτί.

Είναι οι μυρωδιές και τ' αρώματα μιας άλλης Ελλάδας, ακουμπισμένης στην ακρώρεια του χρόνου με αναμνήσεις, που οι γιαγιάδες, οι θειάδες κι οι γονείς αφηγούνται. Έτσι όλα αυτά τα λησμονημένα,τα αόρατα, γίνονται ορατά στις συνειδήσεις των αναγνωστών, καθώς ο δημιουργός επιδιώκει να μας εισάγει, με εύγλωττο και κατανοητό τρόπο στις ανάδρομες διανύσεις.

Για μένα προσωπικά που μεγάλωσα στον κάμπο της Θεσσαλονίκης και τα γύρω χωριά, οι μνήμες είναι εντονότερες, για όσα λείπουν ή εκλείψανε στη μαρμαρυγή του χρόνου. Έτσι ξεκίνησα να κλέβω μια-μια τις εικόνες, που με μαεστρία ο συγγραφέας τις επιστρέφει στην ανοιχτή δίοδο του μυαλού για να ταξιδεύω μαζί του στα κανάλια του χρόνου.

Έτσι απλά, λες και γνώριζα την Βασιλική από πάντα. Περπάταγα δίπλα της στα χωράφια, σκαρφάλωνα στα δέντρα, στα ρυάκια, που οι ζωοδότες ποταμοί τροφοδοτούσαν, ποτίζοντας την εύφορη Γη. Γιατί η ηρωίδα, η Βασιλική, που γεννήθηκε λίγο πριν τον πόλεμο, καταθέτει τις μέρες της, σαν χοντρές ψιχάλες στα άνυδρα που πέφτουν και λασπώνουν το λιακωτό της ψυχής μας.

Τώρα που η απόσταση του χρόνου δεν μπορεί να πονέσει ή να πληγώσει, θα πορευτούμε στην μοίρα, που δένεται μαζί της το μπαστούνι της δικής μας μοίρα, για να αποκαλύψουμε μέσα μας, τις κοινές συναρτήσεις ζωής. Η συναισθηματική πειρατεία άλλη μια φορά αλητεύει, ψάχνοντας να κουρσέψει τους σατανάδες που στροβιλίζονται παρωχημένοι στην δίνη μιας άλλης εποχής. Παρόντες κι απόντες θα παρελάσουν, πότε με διανύσματα και πότε με δρασκελισμούς, ξύνοντας απαλά παλιές πληγές.

Οι πύλες ανοίγουν με τα οπλοπολυβόλα να τρυπούν, να ξεδιπλώνουν τα μυστικά της Βασιλικής, για να κοινωνήσουμε όχι μόνον την αφετηρία, αλλά κι όλη την διαδρομή του κοριτσιού, της γυναίκας αργότερα, που έμελλε να αιχμαλωτίσει τις φωτιές των σκοταδιών και να τις καταθέσει.

Το γκροτέσκο του δικού της μονόπρακτου, γράφεται άριστα και με θεατρικούς όρους από τον Γιάννη Φιλιππίδη. Η περιγραφή αγγίζεται μ' ευαισθησία και χάρη. Κατορθώνει η ηρωίδα,την εξαθλίωση που την περιρρέι να την ωραιοποιεί στα μάτια της υπερβαίνοντας, ώστε να μην κατοικηθεί μέσα της η μοιρολατρία. Επειδή ακριβώς η Βασιλική μπορεί να τιθασεύει αν και δεν πειθαρχεί εύκολα σε κανόνες και συμπεριφορές. Αρνείται βασανιστικά την υποτέλεια σε όρους και ρόλους. Είναι ο αυθεντικός βηματισμός σε κείνα που η ίδια νιώθει πως πρέπει να βαδίσει στους μοναχικούς δρόμους της ψυχής της.

Πλάσμα γήινο στέκεται πιο ψηλά από εκείνα που η μοίρα ορίζει. Καταργεί αθέλητους συμβιβασμούς,πιάνοντας τη ζωή με τα χέρια, σε ναυαγισμένα τοπία. Ξαναβάφει την θάλασσα που ποτέ της δεν είχε δει, με χρώματα από το μεγαλείο της καρδιάς.

Ο κάμπος των παιδικών χρόνων, ο πρώτος έρωτας, το παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ, το γράμμα στον αγαπημένο που ποτέ δεν έφθασε στα χέρια του κι ύστερα η Θεσσαλονίκη, η ζωή στο πορνείο με την ίδια απούσα από τις ερωτικές δραστηριότητες του χώρου κι ο Μανώλης που έμελλε να ανθίσει σαν ρόδο στη ζωή της. Ο Μανώλης που έφυγε, χάθηκε κι έπρεπε άλλη μια φορά να υπηρετήσει την φυγή και να εγκατασταθεί εκ νέου στην Αθήνα πια, ανάμεσα σ' έναν κόσμο που φλέγεται από την άνθηση ή την συντριβή του ονείρου.Ο κινηματογράφος στην γένεσή του, με την ίδια πρωταγωνίστρια να παραιτείται από τον κανιβαλισμό του θεάματος και να απομονώνεται στα Βίλια. Η αναζήτησή της από τον Μανώλη, ο γυρισμός του δικού της Μανώλη, του Μανώλη του τέλους που μαζί του έζησε την τελειότητα της αγάπης.

Η Βασιλική παρέμεινε ένα μεγάλο παιδί, με βουτιές στα βάθη της ζωής και των συναισθημάτων, του τεντωμένου σχοινιού. Πάντα από την αρχή άρχιζε τους δρόμους που μόνη της άνοιγε.Σε ποιους κύκλους γράφονται με κιμωλία οι σκιαγραφήσεις της ζωής, με το φως της αλήθειας να λάμπει και ταυτόχρονα να θαμπώνει το λίγο, το αναπόφευκτο, το μοιραίο για άπειρα σχέδια που παραμένουν συχνά μόνον σχέδια. Μπορεί κάποιος να ψάχνει στ' αστέρια για να τους βρει, μα είναι εδώ στη Γη, ακουμπούν τη "μυρωδιά στα σεντόνια", στη γειτονιά, στην διπλανή πόρτα. Περιφέρονται στην αύρα τ' ουρανού της διεισδυτικής μυθοπλασίας αναδυόμενου ονείρου.

Ο Γιάννης Φιλιππίδης θα μας παρασύρει στην αύρα της Βασιλικής, ενός πλάσματος τόσο ανθρώπινου, τόσο χαρισματικού, που κατοικεί σε ανάκτορο δύο δωματίων κάπου στην Πατησίων. Αναζητήστε την ακολουθώντας τον δικό της Γολγοθά εξαγνίζοντας φόβους...είμαι βέβαιη πως θα την αναγνωρίσετε σε πανσέληνα όνειρα, την ώρα που σκοτεινιάζει κι οι μνήμες ξεθάβονται από το άχραντο φως του μυστηρίου μια άλλης ζωής, της ζωής μας..

το παραπάνω κείμενο δημοσιεύθηκε στο μπλογκ της Σοφίας Στρέζου

«ΑΙΣΘΗΤΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΠΟΙΗΤΩΝ».

http://anagnoseispoiiton.blogspot.com/2010/11/blog-post_25.html

Η Σοφία Στρέζου γεννήθηκε στη Χαλκηδώνα Θεσσαλονίκης. Εκεί έζησε τα παιδικά της χρόνια. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων και Δημοσιογραφία. Από το 1986 ζει και εργάζεται στην Αθήνα.Γράφει ποίηση, Δοκίμιο και Αισθητική Ανάλυση άλλων ποιητών. Παλαιότερα συμμετείχε σε ποιητικές βραδυές ως απαγγέλτρια. Το 1987 δημοσιεύει την μοναδική ποιητική συλλογή *ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΠΡΕΛΟΥΔΙΟ* ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΝΕΑ ΣΚΕΨΗ. Από τότε γράφει κατά διαστήματα. Καινούργια μου ανέκδοτα ποιήματα θα βρείτε στην ιστοσελίδα της, καθώς δοκίμια και αισθητικές αναλύσεις. (sofiastrezou.blogspot.com).

Ποιητικές συλλογές:

«Νυχτερινό πρελούδιο», εκδ. Νέα Σκέψη, Αθήνα, 1987

«Ψυχής αγγίγματα», ιδιωτική έκδοση, Αθήνα, 2010

http://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=34000.0#ixzz186ow2ZzH

• • τα δυο βιβλία του Γιάννη Φιλιππίδη,

δεν κυκλοφορούν ευρέως στα βιβλιοπωλεία αυτή την εποχή.

μπορείτε όμως να τα παραγγείλετε υπογεγραμμένα σε ιδιαίτερα ελκυστικές τιμές

και να τα παραλάβετε στο σπίτι σας με αντικαταβολή, μέσα από την ηλεκτρονική διεύθυνση:

http://yannis-filippidis-vivlia.blogspot.com/

Γιάννης Φιλιππίδης >πληροφορίες για τη διάθεση των βιβλιων του

2010-12-12T08:14:00.006+02:00

Ο Γιάννης Φιλιππίδης απέκτησε την πρώτη του γραφομηχανή στα οκτώ του χρόνια. Σπούδασε Υποκριτική, είναι συγγραφέας.

Από τις Εκδόσεις «Άγκυρα» έχουν κυκλοφορήσει

«Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου» και

«Ο εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι αχ».

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:

Ο συγγραφέας Γιάννης Φιλιππίδης και τα μυθιστορήματά του δε μένουν πια στις εκδόσεις Άγκυρα.

Στο μεταβατικό διάστημα της μεταφοράς του από την προηγούμενη εκδοτική στην επόμενη, κι ως την εξάντληση των διαθέσιμων αποθεμάτων με το λογότυπο της προηγούμενης εκδοτικής,

τα βιβλία του δεν θα διατίθενται ευρέως στο εμπόριο, δηλαδή σε βιβλιοπωλεία, sites ή τρίτους χώρους που πωλούν βιβλία με νόμιμο τρόπο.

Ως τότε, ένας πρόχειρος διαδικτυακός τόπος αναλαμβάνει να εκτελεί με ασφάλεια τις παραγγελίες σας

και να αποστέλλει τα βιβλία στο σπίτι σας με αντικαταβολή σε τιμές πρωτότυπα ελκυστικές.

http://yannis-filippidis-vivlia.blogspot.com/

Γιάνης Φιλιππίδης - Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου 2

2010-07-02T09:21:00.000+03:00

Γιάνης Φιλιππίδης - Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου

2010-06-13T00:24:00.000+03:00

Ο εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι «αχ» - η αφίσα

2010-06-12T20:22:00.002+03:00

Αθήνα, 1999. Μια σπάνια ολική έκλειψηηλίου, ένας Σεπτέμβρης ιδιαίτερα ζεστός.

Ένα ποικιλόμορφο όσο κι ετερόκλητοσύνολο ανθρώπων που θα δεθεί με τον πιοαναπάντεχο τρόπο. Μια φαινομενικά νέαακόμα γυναίκα, κυριαρχημένη από πλήθοςνευρώσεων, που ξέχασε να ερωτευτεί. Μιακορυφαία Ελληνίδα τραγουδίστρια στοαπόγειο της καριέρας της, βουλιαγμένη στημοναξιά και τα χάπια. Ένα δεκαεννιάχρονοκορίτσι που έρχεται στην πρωτεύουσα, γιαν’ ακολουθήσει τα όνειρά του. Μια γάτα, μεταλέντο να πέφτει από ψηλά μπαλκόνια.Ένας εικοσιτριάχρονος που τον θέλουνόλες. Δύο πρωταγωνίστριες τουασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου,που ξεπήδησαν από άλλο βιβλίο, γιατίέχουν πολλά να πουν ακόμα. Μια πόρνηπολυτελείας, που σταμάτησε το επάγγελμα,αλλά βαρέθηκε πια να κάθεται. Μιακαφετζού που δεν θα πιστέψει ποτέ στιςυπερφυσικές δυνάμεις της, αλλά υπάρχουνστο μέγιστο βαθμό. Ένα πλήθος ιδανικοίανύπαντροι άντρες και μια χούφτααθεράπευτες κουτσομπόλες.

Τι δεν είπαμε; Α, ναι. Έναν μεγάλο σεισμόκαι τις ασταμάτητες μετασεισμικές τουακολουθίες.

Ένα απολαυστικό μυθιστόρημα γεμάτοχιούμορ και συναίσθημα, κομμάτι από τησύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.Να μηνξεχάσω τον δραπέτη, μια αινιγματικήμέλισσα κι ένα «αχ», που θα κρίνετε εσείςπόσο μικρούλι είναι κάθε φορά..

Γιάννης Φιλιππίδης > το ερωτηματολόγιο του Προυστ

2010-05-12T07:31:00.002+03:00

Η απόλυτη ευτυχία για σένα είναι;

Ένα πρωινό με αρωματικό καφέ στο Ημεροβίγλι, μ’ ένα ευτυχισμένο πρόσωπο πλάι μου.

Τι σε κάνει να σηκώνεσαι το πρωί;

Η επιθυμία να γνωρίσω τον κόσμο, κάθε μέρα και καλύτερα…

Η τελευταία φορά που ξέσπασες σε γέλια;

Πριν από ενάμισι λεπτό.

Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σου είναι;

Δύσκολα χάνω την καλή μου διάθεση, θα πρέπει να παίζει κάτι στ’ αλήθεια σοβαρό.

Το βασικό ελάττωμά σου;

Η γνώμη μου, καλή ή κακή, δε μαζεύεται με τίποτα αυτό, α ναι, και μια παλιά ιστορία: η προχωρημένη μου σχιζοφρένεια.

Σε ποια λάθη δείχνεις τη μεγαλύτερη επιείκεια;

Στο βασικότερο σφάλμα των ανθρώπων, που δε μπορούν να δουν τη ζωή σα μια αλήθεια απλή.

Η τελευταία φορά που έκλαψες;

Τη νύχτα που έχασα για πάντα τη μάνα μου.

Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεσαι περισσότερο;

Aδύνατο να μπορώ να διαλέξω.

Ποιοι είναι οι ήρωές σου σήμερα;

Οι άνθρωποι που παλεύουνε για τα όνειρά τους.

Ποια είναι η ταινία που σε σημάδεψε;

To «Underground».

Το αγαπημένο σου ταξίδι;

Ως τις Κυκλάδες.

Οι αγαπημένοι σου συγγραφείς;

O Παύλος Ματεσης, η Ευγενία Φακίνου, η Ελένη Στασινού.

Ποια αρετή προτιμάς σε έναν άντρα;

To φιλότιμο.

…Και σε μια γυναίκα;

Tην καλή ψυχή.

Ο αγαπημένος σου συνθέτης;

Ο Wim Mertens, ο Jan A.P. Kaczmarek, ο Yann Tersien, o Δημήτρης Παπαδημητρίου, ο Γιώργος Ανδρέου.

Το τραγούδι που σφυρίζεις κάνοντας ντους;

Κάτι αγαπημένα του Θηβαίου και του Δεληβοριά.

Το βιβλίο που σε σημάδεψε;

«Η μητέρα του σκύλου».

Ο αγαπημένος σου ζωγράφος;

O Γιάννης Τσαρούχης, ο Γιώργος o Ρορρης.

Το αγαπημένο σου χρώμα;

To μπορντό· και το μενεξεδί, το χρώμα που ανασαίνει ο ήλιος όταν κουράζεται και γέρνει.

Ποια θεωρείς ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σου;

Nα παλεύω για τ’ ανθρώπινα.

Το αγαπημένο σου ποτό;

Αυθεντικό βύσσινο από παλιά νοικοκυρά.

Για ποιο πράγμα μετανιώνεις περισσότερο;

Για τη χρόνια χαζομάρα να μη μπορώ ν’ απολαμβάνω τις μικρές ατέλειωτες χαρές.

Τι απεχθάνεσαι περισσότερο απ’ όλα;

Tη μιζέρια και την απάτη, όταν κάποιος προσπαθεί να με κοροϊδέψει κι αντιλαμβάνομαι την κακή του πρόθεση.

Ποια είναι η αγαπημένη σου ασχολία;

Nα γνωρίζω καλύτερα τους φίλους μου.

Ο μεγαλύτερος φόβος σου;

H αρρώστια που δε παλεύεται.

Σε ποια περίπτωση επιλέγεις να πεις ψέματα;

Πιστεύω ότι τα ψέματα είναι χάσιμο πολύτιμου χρόνου από τη ζωή μας, που ως γνωστό είναι μια το πολύ.

Ποιο είναι το μότο σου;

Mια ελπίδα κάθε πρωί.

Πώς θα επιθυμούσες να πεθάνεις;

Στην πιο αγαπημένη μου αγκαλιά, στα βαθιά μας γεράματα.

Εάν συνέβαινε να συναντήσεις το Θεό, τι θα ήθελες να σου πει;

Γιατί αδίκησε με τρόπο βάρβαρο τόσους πολλούς.

Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεσαι αυτόν τον καιρό;

Πληρότητα: ένα μακρύ μυθιστόρημα μόλις τέλειωσε κι ολοκληρώθηκε καλύτερα απ’ όσο θα μπορούσα να φανταστώ.

Γιάννης Φιλιππίδης • ηλεκτρονικές διευθύνσεις

2010-05-12T06:56:00.005+03:00

γιάννης φιλιππίδης | το φως που μας ενώνει

γιάννης φιλιππίδης | Facebook

γιάννης φιλιππίδης ΙΙ | Facebook

Γιάνης Φιλιππίδης - Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου | Facebook

Γιάνης Φιλιππίδης -Ο εραστής η μέλισσα και ένα μικρούλι "αχ" | Facebook

Γιάννης Φιλιππίδης > ΕΤ•Weekly/book

2010-05-12T06:12:00.003+03:00

Γιάννης Φιλιππίδης • Ελεύθερος Τύπος > ΕΤWeekly/book

[συνέντευξη στη Βασιλική Μπάρμπα]

“Η γεύση του έρωτα δεν χορταίνεται,

ξέρει μονάχα να σου ανοίγει την όρεξη”

Ευαίσθητος, ρομαντικός, ευγενικός και πάντα με χιούμορ, ο Γιάννης Φιλιππίδης έπειτα από το “H μυρωδιά σου στα σεντόνια μου” γράφει το δεύτερο μυθιστόρημά του, αυτή τη φορά μ’ έναν πιο παιχνιδιάρικο τίτλο: Ο εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι “αχ”.

«Ο τίτλος είναι άκρως συμβολικός, μιας και ο εραστής είναι ο πόθος γι αυτό που δεν έρχεται, η μέλισσα είναι οι φόβοι κι οι κίνδυνοι, το μικρούλι “αχ”, είναι τα μικρά ή τα αβάσταχτα βάσανα. Αν σας πω κάτι παραπάνω, θα προδώσω μυστικά από τις ανατροπές του μυθιστορήματος, και δε το θέλω. Έτσι κι αλλιώς, ο αναγνώστης, θα βγάλει τα δικά του μοναδικά συμπεράσματα». Πρωταγωνιστές της ιστορίας ένα ποικιλόμορφο και ετερόκλητο σύνολο ανθρώπων, που δένονται με τον πιο αναπάντεχο τρόπο.»

«Πως προκύπτει όμως μια τέτοια ιδέα;»

«Τις μέρες που τέλειωνα το Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου, κι αναρωτιόμουν πώς θα συνεχίσω, έγινε ο σεισμός της Αθήνας. Και έτσι δόθηκε η αφορμή. Γιατί η ανάπτυξη ενός μικρόκοσμου μιας γειτονιάς υπήρχε μέσα μου. Ένα σύνολο ανθρώπων που έχουν ξεχάσει να λένε ακόμα και “καλημέρα”. Το μοιραίο μπλέξιμο μεταξύ των προσώπων, ήταν ένα ενδιαφέρον ζήτημα χρόνου».

«Και κοινός άξονας γύρω από τον οποίο κινούνται όλοι οι ήρωες;»

«Αν και ξεχωριστοί μεταξύ τους, κινούνται πιασμένοι από το γαϊτανάκι της καθημερινότητας, χωρίς ελπίδες. Ωστόσο το μέλλον, δεν είναι πάντα ίδιο ή αβέβαιο, όπως συχνά πιστεύουμε. Πάντα κρύβει απροσδόκητες εκπλήξεις ευτυχίας, που μας αξίζουν».

«Μέσα σε όλα αυτά κυρίαρχη θέση έχει το χιούμορ, σωστά;»

«Σωστά. Το καλό χιούμορ δίνει φως στην καθημερινότητά μας, την ομορφαίνει, την καθαγιάζει από τις ασχήμιες της, μας κάνει καλύτερους, ακόμα και χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε άμεσα».

«Ένα από αυτά που θίγονται στο βιβλίο σας είναι και η ξενοφοβία. Άραγε γιατί νιώθουμε φόβο για τους ξένους και υπάρχει τελικά τρόπος να ξεπεράσουμε αυτόν το φόβο μας;»

«Στην αρχή, ήταν δικαιολογημένος, γιατί γνωρίσαμε την κακή τους πλευρά. Κι αυτοί, την δική μας. Όσο τα χρόνια περνούν, η ενσωμάτωσή τους αναπόφευκτα διευρύνεται. Οι αγωνίες μας για το μέλλον είναι κοινές. Αυτό μας φέρνει πιο κοντά. Η Ελλάδα ομορφαίνει, οι στόχοι μας γίνονται κοινοί. Δεν ξεχωρίζουν πια από μας. Κι αυτό, αξίζει να καταγραφεί. Έτσι δε συνέβη κάποτε και με τους δικούς μας μετανάστες;»

μεγάλωσα > χάρις αλεξίου

2010-05-01T07:10:00.000+03:00

«Ο εραστής η μέλισσα και ένα μικρούλι "Αχ"»– απόσπασμα

2010-02-10T16:50:00.001+02:00

«Έχω να φάω χρόνια νόστιμη ώριμη ντομάτα, φυσική», τόνισε η κυρα Ιουλία κουνώντας τα άδεια χέρια της σα να ‘τανε γεμάτα απ’ αυτό που μόλις περιέγραφε.

Η Θοδώρα η μανάβισσα την κοίταξε καχύποπτα, ύστερα τσέκαρε και τη Βασιλική που διάλεγε πατάτα πλάτη κι ελαφρά καμπουριαστή.

«Μη τα συζητάς βρε Ιουλία, άνοστα όλα».

«Μόνο άνοστα; Αυτά είναι σα τα ψεύτικα Θοδώρα!»

(Η Θοδώρα ήθελε να τη φωνάζουνε Ντόρα, το ‘χε επιβάλλει, αλλά αφού παντρεύτηκε και μετά, ο άντρας της, αυτό το ζώον, όλο «Θοδώρα» και «Θοδώρα», το συνήθισε κι ο κόσμος, και της έμεινε. Της την έδινε όμως, χωρίς να το αντιλαμβάνεται γινότανε μια στάλα πιο επιθετική, μια ιδέα πιο βρωμόστομη στην πρώτη ευκαιρία. Έτσι και τώρα. Λίγο ακόμα μόνο κράτησε τα αναμαλλιασμένα νεύρα της.)

Η συζήτηση πήγε λίγο να κρατηθεί σε τόνους συντηρητικούς.

«Ντομάτες, δε σου πήρα τις προάλλες δύο κιλά ντομάτες;» φώναξε η Ιουλία σχεδόν έξαλλη, «τις μισές τις έχω ακόμα στο ψυγείο!»

«Ε, και;» ρώτησε ανύποπτη η μανάβισσα.

«Είν’ ακόμα έτσι! Σαν πλαστικές!»

«Και γιατί δε τις τρως;»

«Αφού είναι άνοστες, σαν άχυρο».

«Ε, πέταξέ τες τότε».

«Γιατί;»

«Τι γιατί;»

«Λέω» έφτασε η Ιουλία στην τραγική κορύφωση, «λέω, γιατί να τις πετάξω;»

«Θα σου μουχλιάσουνε στο ψυγείο».

«ΜΑ ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ! Δεν μουχλιάζουνε, δεν μαλακώνουνε, δεν ωριμάζουν, δεν χαλάνε!»

«Δεν χαλάνε;»

Η Βασιλική παράτησε τη μισογεμάτη σακούλα πάνω στις υπόλοιπες εκατοντάδες πατάτες, αφουγκράστηκε το διάλογο, χαζεύοντας από απόσταση δυό τελάρα μαρούλια μεγάλα σα γαϊδούρια, που χάσκανε άψυχα δίπλα σε μια κλούβα μελιτζάνες σε μέγεθος μεσαίου πεπονιού.

«Δεν χαλάνε!»

«Πώς δεν χαλάνε;»

«Αυτό που λέει η λέξη. Δε χαλάνε. Με κανένα τρόπο», συμπέρανε η Ιουλία ανοίγοντας επιδεικτικά τις παλάμες της. Ύστερα έσκυψε πάνω απ’ τη χοντρή Θοδώρα σάμπως λίγο φοβισμένη, σα να ομολογούσε κάποιο παράνομο μυστικό, μίλησε πιο χαμηλόφωνα:

«Ανάμεσα στις άλλες ήτανε και μία χτυπημένη».

Η μανάβισσα έμεινε μετέωρη. Έγινε παύση. Τελικά είπε:

«Λοιπόν;»

«Λοιπόν ,αυτή τη ντομάτα την είδα αφού την πήρα από σένα, τις έπλενα στο νεροχύτη, είχε μια χαραματιά ενάμιση πόντο, λέω ωχ, αυτή να τη βάλω γρήγορα σε φαΐ γιατί θα μαυρίσει. Και την ξέχασα».

«Και;»

«Τι και; Δε μαύρισε, δεν άλλαξε καθόλου σου λέω, ούτε στο σχίσιμο χάλασε, ούτε πουθενά, έμεινε έτσι, ανέπαφη, σα φωτογραφία!»

Η Θοδώρα πήγε να σταυροκοπηθεί, αλλά το πρόλαβε. Δεν ήθελε να κάνουν τέτοια κριτική στο εμπόρευμά της. Είπε μόνο λιτά:

«Τι να πεις, βάζουν χίλια δυο σκατά στο χώμα».

«Γι αυτό έχουνε και πεντακόσιες δραχμές το κιλό και μάλιστα σχεδόν στην εποχή τους», καυτηρίασε η Ιουλία.

«Για τις τιμές δε φταίω εγώ!»

«Ούτε εγώ φταίω, αλλά εγώ την πληρώνω!»

«Ε δε θα πεινάσουμε κι εμείς!»

«Εσύ συγκεκριμένα δε φαίνεται να πεινάς», η Ιουλία έγινε λίγο πρόστυχη, αλλά δε το κατάλαβε και επέτεινε: «Κάνε και λίγο κράτει πια, τα οπωρολαχανικά δε παχαίνουν, αλλά κόψε και λίγο τις μπριζόλες, τα μπιφτέκια και τα κοψίδια, στα όρια σε βρίσκω, ό,ποτε περνάω βράδυ από την ταβέρνα του Ανέστη, εκεί είσαι και σαβουρώνεις!.»

Η μανάβισσα γύρισε αλλού το βλέμμα χωρίς να παρεξηγηθεί σοβαρά. Ξέσπασε στη Βασιλική που ‘χε ξαναστραφεί στις πατάτες και ξεδιάλεγε ακόμα.

«Τι διαλέγεις και διαλέγεις και συ οχτακόσιες ώρες; Πατάτα παίρνεις, όχι άντρα».

Η Βασιλική δεν κατάλαβε και δεν εκνευρίστηκε. Η Ιουλία όμως που εκείνη τη στιγμή πλήρωνε και άκουσε και εκνευρίστηκε:

«Κοίτα να μιλάς καλύτερα γιατί θα φας καμιά πατάτα στο κεφάλι».

«Μμμ! Σου θίξαμε τη φιλενάδα», έκανε η Θοδώρα με φανερή ζήλια.

«Ναι μωρή, μου ‘θιξες τη φιλενάδα!»

«Να μη θίγεσαι τόσο εύκολα» οπισθοχώρησε δυο βήματα η παχιά μανάβισσα, γιατί το βλέμμα του τρελού το ξεχώρισε στη θυμωμένη πελάτισσα.

«Δε θα σου δώσω και το λογαριασμό», είπε η Ιουλία και αναλογίστηκε «τη σιχαμένη, έχω βαρεθεί να μιλάω, είκοσι χρόνια στη γειτονιά και δεν έχει μάθει να φέρετε σαν άνθρωπος, η ακοινώνητη!»

«Τι νευριάζεις πια;» αντιστάθηκε η παρολίγον Ντόρα, «όλο φωνάζεις και χαλάς τον κόσμο».

«Εσύ χαλάς τον κόσμο γιατί έχεις νεύρα», φώναξε φουντωμένη η Ιουλία και σα να τους άκουγε κόσμος, έκανε και γκριμάτσες αριστερά δεξιά πριν συμφωνήσει με το κενό.

«Να πας σε ψυχίατρο!» είπε η Ιουλία.

«Εσύ να πας σε ψυχίατρο!» την απέκρουσε η άλλη. «Όσο κυκλοφορούν σαν και σένα, τρελές γριές ελεύθερες στον κόσμο και αλωνίζουν, στο τέλος όλοι θα έχουν ψυχολογικά προβλήματα!»

Η Βασιλική έβαλε τις πατάτες στη ζυγαριά. Εκείνη την ώρα μπήκε μέσα μια μαυρούλικη κοντοκαμωμένη Φιλιπινέζα της γειτονιάς, που έμοιαζε πάντα χαμογελαστή, με πρόχειρη φόρμα Ντόναλντ Ντακ.

«Καλό μεσημέρι» είπε, «κυρα Τοντώρα θέλω μισή κιλό ρύζι».

Όλες θαύμασαν τη φόρμα με τις πολλαπλές φιγούρες Ντόναλντ Ντακ.

«Αμερικάνικο θέλεις;»

Η Ιουλία κοίταξε πικρόχολα και πήρε τρουά καρ ποζισιόν να ατακάρει, όπως τότε που έπαιζε στο παλιό καλό θέατρο, τουλάχιστον τις εποχές που δε τη στέλναν από τη μια ξερόνησο στην άλλη για να στρώσει χαρακτήρα.

«Ακόμη δε τη σταμάτησες αυτή τη μασονία με τ’ αβγά και τα ρύζια;»

Η Θεοδώρα την κοίταξε πανικοβλημένη.

«Τι θέλεις να πεις;»

Η Ιουλία στράφηκε στην αλλοδαπή.

«Μη τη βασίζεσαι κορίτσι μου, αυτή είχε πατέρα λαδέμπορο στην Κατοχή, είναι γύφτισσα, πάει και μαζεύει όλα τα ληγμένα, τα ρύζια μάλιστα τα ξεψειριάζει τη νύχτα στο σπίτι της», τέλειωσε και χαμογέλασε χαιρέκακα.

«Ού να μου χαθείς δε ντρέπεσαι να λες ψέματα γριά γυναίκα!»

«Τι είναι ψέμα μωρή, τα ψειριασμένα ρύζια ή ο πατέρας ο λαδέμπορας, ο κομπογιαννίτης;»

«Για όλα» φώναξε η άλλη εν μέσω σκοτοδίνης. Και ο μπαμπάς μου δεν ήτανε λαδέμπορας, τυρέμπορας ήτανε!»

«Μμμ....! Θαρρείς και δε ξέρουμε πώς τ’ απέκτησες το τριώροφο προικώο γωνία Αχαρνών και Παξών!»

«Η μάνα μου ήταν ευκατάστατη» μουρμούρισε η άλλη, έντρομη για το πού μπορεί να φτάσει το μέγεθος του διασυρμού της.

«Ευκατάστατη έγινες από μόνη σου, πουλώντας ακριβά και νοθευμένα» είπε κι έδειξε τα ράφια του μαγαζιού. «Ελαιόλαδο νοθευμένο με ποιος ξέρει τι, ληγμένες ελιές, αβγά μπαγιάτικα που αγοράζεις χοντρική, τα ξαναβάζεις σε καρτέλα και τα πουλάς για φρέσκα άρον άρον μη πάθει κανείς καμιά τροφική και σε σέρνουνε μέσα, τυρί από γάλα σκόνη που το πουλάς για κατσικίσιο, μέχρι κι η τηλεόραση το ‘δειχνε, όλοι συμμορφώθηκαν στην αγορά, εκτός από σένα!»

Η Φιλιπινέζα υποχώρησε και τράπηκε σε άτακτη φυγή, πριν αναγκαστεί να μεταφράσει τα πολύπλοκά της συναισθήματα.

«Και κάτι ακόμα: Γριά γυναίκα να πεις τα χάλια σου τα μαύρα τ’ ασυμμάζευτα», τέλειωσε η Ιουλία, ανάσανε κι έχωσε ερευνητικά το χέρι της να ψάξει αυτά που αγόρασε η φιλενάδα της.

«Μα τι πήρες και συ;», της είπε μόνο φεύγοντας. «Πατάτα είναι αυτή; Σα τα μούτρα της και χειρότερη. Δεν άφηνες να μαγειρέψουμε καμιά μανέστρα;»

«Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου» – απόσπασμα

2010-01-22T10:53:00.004+02:00

H προβολή ξεκίνησε πριν τακτοποιηθούμε στις θέσεις μας. Ίσα που πρόλαβα να δω τ’ όνομά μου να λάμπει μόνο του με λευκά γράμματα στη μέση μιας ολοσκότεινης οθόνης. Ένα όνομα μετά τα άλλα, τα πρώτα, τα γνωστά, δυο λέξεις που κάτι μου θύμιζαν, κάτι που δεν μπορεί να ήταν οικείο, κάτι που δεν ήταν σίγουρα εγώ. Eίχα πάλι κρίση ταυτότητας. Tο αίσθημα της γύμνιας με κατέλαβε ξανά, έντονο όσο ποτέ άλλοτε.

Άρχισα να παρακολουθώ τη ροή του έργου. Ως την πρώτη του προβολή δεν είχα ολοκληρωμένη εικόνα της υπόθεσης. Oι αλλαγές, το ντουμπλάζ στον ήχο, το καθημερινό άγχος και η προσπάθεια με είχαν στερήσει από κάθε ενδιαφέρον για την ουσία του όλου εγχειρήματος. Oι άλλοι –ας πούμε– συνάδελφοι ήτανε καλοί στους ρόλους τους, δίνανε χαρακτήρα στα γεγονότα.

Η μορφή μου εμφανίστηκε στο πανί τεράστια, σε μια στιγμή που δεν το περίμενα. Αγριεύτηκα. Οι αισθήσεις μου τεντώθηκαν σ’ ένα απόλυτο τέρμα, σαν τα μουστάκια της γάτας που βρίσκεται σε κίνδυνο. Η Φρόσω, χαμογελαστή, μου έριξε με τον αγκώνα της μια επιδοκιμαστική σπρωξιά, καθόλου διακριτική. Βυθίστηκα περισσότερο στην καρέκλα μου, ήθελα να με ρουφήξει το βελούδο της, να με καταπιεί το πάτωμα. Άκουσα τη φωνή μου να ηχεί παράταιρα στην αίθουσα. Αφουγκράστηκα ν’ ακούσω τις αντιδράσεις των άλλων. Τίποτα. Ευτυχώς, όχι γιούχα. Αυτό ήτανε που φοβόμουνα. Τι χαζομάρα! Δεν κοίταζα τα χάλια μου, αυτό που έτρεμα ήτανε μήπως με σφυρίξουν, θαρρείς κι έπαιζα ξεβράκωτη.

Μια σκηνή μόνο μ’ έκανε να νιώσω καλά. Εκείνη η πρώτη που ’χαμε γυρίσει στο Λουτράκι, πάνω στο ύψωμα. Ήμουν πλάτη και κοίταζα το πέλαγο που απλωνόταν θολό μπροστά μου. Η φουστανέλα μου ανέμιζε δυναμικά προς τα πίσω. Μια κλασική μελωδία με πιάνο και βιολιά είχε αντικαταστήσει τον ήχο. Τα μαλλιά μου ήτανε στην καλύτερή τους στιγμή: ξεχτένιστα και μακριά έφευγαν κι αυτά προς τα πίσω, άφηναν το μακρύ λαιμό μου να κολακεύεται απ’ το φακό.

Στην έξοδο, βγάλαμε δυο-τρεις ομαδικές φωτογραφίες όλοι οι συντελεστές μαζί. Δίπλα στους άλλους ήμουνα πιο οικεία, ωστόσο πάλεψα με τα τρεμάμενα χείλη μου πριν καταφέρω να τ’ αναγκάσω σ’ ένα βίαιο μειδίασμα. Τώρα έβλεπα μάτια καρφωμένα πάνω μου. Πολλά μαζί ζευγάρια μάτια, χωρίς ευγένεια. Έντονα. Αδιάκριτα. Φύγαμε βιαστικές, σαν να μας κυνηγούσαν. Με κολάκευε αλλά δεν ήθελα να με κοιτάζουν. Τώρα δεν ήμουν καμία. Ήμουν μια ηθοποιός. Σε λίγο θα ήμουν και γνωστή.

«Ο εραστής η μέλισσα και ένα μικρούλι "αχ"»– απόσπασμα

2010-01-22T10:29:00.004+02:00

Η κυρά Παναγιώτα βαριαναστέναξε και τράβηξε την κουρτίνα στο παράθυρο. Σήμερα ξαπέστειλε και τα τρία ραντεβού της. Αισθανόταν μια πολύ περίεργη ένταση. Ένα βουητό ενοχλούσε υπόκωφα τα αφτιά της. Οι πελάτισσες έφυγαν όλες δυσαρεστημένες αλλά δε μπορούσε να συγκεντρωθεί με τίποτα στο φλιτζάνι, «αύριο ξανά μεροκάματο» μουρμούρισε χαιρετώντας την τελευταία, «τι να σου πω βρε κοπέλα μου με τέτοιο μυαλό, ξεκούτιανα η κακομοίρα» συμπλήρωσε κι έφερε διακριτικά το δικό της φλιτζανάκι δυο τρεις γύρες μπας και δει τίποτα. Δε τα πίστευε αυτά τα πράματα, αλλά άμα βρίσκεσαι σε τέτοιο κατάντημα, τι να πεις. Τ’ άφησε μ’ αγωνία να στεγνώσει, φόρεσε τα πρεσβυωπικά του μακαρίτη και με τραβηγμένο παντζούρι, προσπάθησε να δει κάτι στο ηλεκτρικό φως της λάμπας. Άδικα. Τζίφος. Κύματα κύματα κύματα και μια μικρή φιγουρίτσα μέσα αυτή, μικρή και στραβή σα στραβοπατημένη κατσαρίδα. «Άγιε μου Νικόλα φύλαγε» μουρμούρισε καθώς ανέβαζε τα θεοφοβούμενα μάτια της προς το σκονισμένο πολύφωτο. «Τι άλλο να ’ν’ αυτό από βαθιά θάλασσα. Τόσο κύμα πια;»

Πήρε φλιτζανάκι και πιατάκι στον μικρό ακάλυπτο του σπιτιού. Αυτό το μυστικό δε το ’ξερε κανένας. Κάθε φορά που ’βλεπε κάτι πολύ άσχημο στη - «δήθεν» το έλεγε και το εννοούσε - μαντική της, βία, κακό, θάνατο, χρεοκοπία, μοιχεία, εξόν που δεν έλεγε τίποτα αυτολεξεί, προειδοποιούσε τη γυναίκα που την εμπιστευότανε όσο μπορούσε πιο γλυκά και με την μέγιστη σαφήνεια, κι ύστερα έπαιρνε το αρμόδιο σκεύος στη μικροσκοπική της αυλή. Το τύλιγε σε πετσέτες κουζίνας που ‘χε τάξει ειδικά γι αυτό το σκοπό, το θρυμμάτιζε κομμάτια κομμάτια μ’ ένα ικανό μικρό σφυρί κι ύστερα το ’θαβε κάτω απ’ το χώμα, μουρμουρίζοντας προσευχές και θυμιατίζοντας, να το πάρει το κακό ο διάβολος. Και το κακό και κείνη την ίδια που χωνόταν κάθε μέρα σε λημέρια που δεν της έπεφτε ο λόγος. Βουναλάκι το ‘χε κάνει πια το ιδιότροπο εξαγνιστήριο της

Έτσι έκανε κι αυτό το μεσημέρι, «σκρατς» πάει το κινέζικο το έρμο, και καπάκι «Έλα Χριστέ και Παναγιά» και «Σώζον Κύριε τον λαών σου» κι ό,τι της ερχόταν από τροπάριο κι απολυτίκιο πιο φρέσκο ως να ηρεμήσει ο φόβος από τα μάτια της κι ύστερα, επιστρέφοντας στην κουζίνα της να κάνει κουμάντο για φαγητό, πάτησε μηχανικά το κουμπί του ραδιοφώνου.

«...Ο καιρός θα είναι αίθριος, νεφελώδης κατά τόπους

στα νοτιοανατολικά με σχετική άπνοια, κι η θερμοκρασία

θα κυμανθεί σε φυσιολογικά για την εποχή επίπεδα.

Έτσι έχουν οι ειδήσεις των δυόμιση κυρίες και κύριοι, σήμερα

Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου του 1999

κι η ώρα στο ραδιοθάλαμο του Europe fm

είναι τρεις παρά δώδεκα πρώτα λεπτά».

Το σήμα του σταθμού και δυο τρία σαχλά διαφημιστικά που παίξανε στο χώρο, ενόχλησαν τη γυναίκα που προσπαθούσε κείνη τη στιγμή να ξεπλύνει απ’ τ’ αλάτι τους δυο σαρδέλες, να συνοδέψουν τη φακή που ‘χε μαγειρέψει το προηγούμενο βράδυ που δεν είχε ύπνο.

«Χριστέ μου, τι έχω πάθει;», μονολόγησε καθώς η μία έπεφτε παφλάζοντας ελαφρά στο παλιό μωσαϊκό σα να ξαναζωντάνευε προς στιγμήν. «Τίποτα δε πιάνουν τα χέρια μου, φαίνεται ήρθε η ώρα μου», είπε σκύβοντας με κόπο να μαζέψει από το πάτωμα το αδέσποτο ψάρι. «Λες ρε Θεέ να ’ν’ αυτή η τελευταία μου φακή;»

«O εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι "αχ"» - απόσπασμα

2010-01-18T10:16:00.004+02:00

...Η πόρτα της απέναντι πολυκατοικίας στην οδό Τύχης έκλεψε την προσοχή μ’ ένα «γκρανγκ!» Ο Θάνος την άνοιξε διάπλατα για να περάσει η μητέρα του. Εκείνη δεν είχε φανεί ακόμα. Όλες στράφηκαν, αλλά τρεις στήσανε τηλεοπτικό παράθυρο.

«Αυτός δεν είναι ο γιος της τραγουδίστριας;»

«Ναι καλέ».

«Καλέ αυτός έγινε κούκλος!»

«Σα τη μάνα του».

«Ε, όχι και σα τη μάνα του. Δεν την έχεις δει τελευταία πως έχει γίνει;»

«Έχω να τη δω καιρό».

«Έχει πέσει το μάγουλο, χάλια! Σούφρα σούφρα η μούρη!» είπε η μία αναπαραστώντας παραστατικά ρυτίδες στο δικό της ζαρωμένο πρόσωπο.

(Ψέματα! Η Σουζάννα είχε κάνει λίφτιγκ μόλις πέρσι!)

«Αχ! να την κι αυτήν! Βγαίνει!»

Η Σουζάννα βγήκε στο κεφαλόσκαλο χαλαρά, ήθελε λίγο χρόνο ν’ αντιληφθεί σωστά τον κόσμο γύρω της, «σωστά» σχήμα λόγου, λέμε τώρα.

«Κούκλα είναι καλέ, δες την! Αγέραστη».

Το αριστερό και το κεντρικό παράθυρο αφηνίασαν.

«Αδυνάτισε!»

«Πάχυνε!»

«Καμπούριασε!»

«Εγώ μια χαρά τη βλέπω», είπε η δεξιότερη.

«Καλέ τι μια χαρά, σε κούνησε ο σεισμός;»

«Ναι, η αλήθεια είναι ότι κουνήθηκα λιγάκι», αγρίεψε η φαν, «εσύ;»

«Πού ’ναι εκείνα τα νιάτα τα δροσερά!»

(Πού ‘να ναι κείνα τα νιάτα τα δροσερά, αυτά συνήθως αρχίζουν κι αραιώνουν μετά τα πενήντα. Κι η Σουζάννα θα τα πάταγε το Νοέμβρη.)

«Εμένα κουκλίτσα μου φαίνεται».

«Ναι, κάτσε να βγάλει το γυαλί να δεις εσύ σακούλα!»

(Πάλι ψέματα! Και τη σακούλα την είχε χειρουργήσει επιτυχώς, είκοσι μέρες τις κράτησε τις γάζες και νόμιζες ότι της είχες πετάξει άμμο κάτω απ’ τα βλέφαρα, μιλάμε για ενόχληση, δε της επέτρεπε ο γιατρός και να καπνίσει, χάλια, εφτά κουτιά tavor άδειασε η αειθαλής!)

«Πόσο να ’ναι καλέ;»

«Θα κοντεύει τα εξήντα!»

«Παραπάνω!»

«Θα κλείσει τα πενήντα το Νοέμβριο».

«Απο και κλείεται!»

«Μου το ’πε η Λουκία η ψιλικατζού».

«Αηδίες! Και πού το ξέρει αυτή η αγάμητη;»

«Τη ρώτησε μια μέρα».

«Αααα!»

«Αααα!» (Δύο «Αααα”! ταυτόχρονα.)

«Πάντως την έχουν εγκαταλείψει πατέρας και γιος. Χεσμένη την έχουνε. Όλοι απ’ αυτή τρώνε».

«Θα τραγουδήσει φέτος πουθενά;»

«Κάτι έλεγε η Λουκία για το Παλλάς».

«Μπα;»

«Μοναχή της θα ’ναι».

«Ναι».

«Και τι θα τραγουδάει δυο ώρες;»

«Είκοσι δίσκους έχει βγάλει. Τα δικά της».

«Δε τα βαρέθηκε ακόμη;»

Η φαν άναψε:

«Εδώ δε τα βαρέθηκε το ραδιόφωνο!»

«Α, πα πα, δε πάω να τη δω, θα σκυλοβαρεθώ».

«Τη ζήτησε λέει ο Κραουνάκης».

«Να τραγουδήσουνε μαζί;»

Η άλλη τη σκούντησε την αριστερή.

«Συνθέτης είναι ο Κραουνάκης! Και οι πέτρες τον ξέρουν».

«΄Ναι καλέ, τον ξέρω, και τι θα κάνει με τη Σουζάννα, δίσκο;»

«Ναι».

«Μμμ...! Γίνανε του εντέχνου τώρα όλες οι παλιές σκυλούδες!»

«Εσύ το λες αυτό; Την έλιωσε η κόρη σου την κασέτα με την Άντζελας!»

«Είσαι κακεντρεχής! Εγώ το παιδί μου με Χατζηδάκι το μεγάλωσα!»

[απόσπασμα]

2009-12-12T17:11:00.003+02:00

"Είναι όμορφη η ζωή, χαρά μου.Είναι μεθυστική κάθε στιγμή, σαν καινούργιο τραγούδιπου ακούς απρόσμενα από άξιο ερμηνευτή που αγαπάς.Κι είναι μεγαλειώδης και σαν καθετί μεγάλο, είναι σεμνή κι αυτονότητη, σαν να κατεβάζει η νοικοκυράτα στρωσίδια το πρωί, σαν μια γάτα που γλείφει κάθε τόσο με πειθήνιο ένστικτο την πλούσια τρίχα της, να καθαρίσει τη σκόνη που τη θαμπώνει".

[απόσπασμα]

2009-12-12T10:34:00.004+02:00

"Έψαχνα τη μυρωδιά του στα σεντόνια μου. Βυθιζόμουν απελπισμένη στα τσαλακωμένα λευκά,αναζητούσα τις σκιές από τα ακουμπήματά του,επιστρατεύοντας αρχέγονες ικανότητες γευόμουν λυσσασμένη το γλυκό άρωμα φρέσκου λουλουδιού που άφηνε η πρωινή κολόνια του κι ύστερα έπεφτα,βούλιαζα σ'ένα μακρύ,χαλαρό κλάμα".

Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου - κριτική του βιβλίου

2009-12-11T20:56:00.002+02:00

Γιάννης Φιλιππίδης

Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου

.
Ένα μυθιστόρημα πλημμυρισμένο Ελλάδα, αλμύρα και θάλασσα, σε μια ιστορία τόσο αληθινή, όσο η ζωή του καθενός μας
Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μουΓιάννης ΦιλιππίδηςΕκδόσεις ΑΓΚΥΡΑΣελίδες 328Ο Γιάννης Φιλιππίδης γράφει το πρώτο του μυθιστόρημα και μας βάζει στον προσωπικό του παράδεισο. Άμεση γραφή, απλή και αφοπλιστική, καταφέρνει να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον για την κατάληξη του έργου. Ο λόγος του εύστοχος και ευρηματικός, γεμάτος συναισθήματα και εικόνες, ένας λόγος πλημμυρισμένος Ελλάδα, αλμύρα και θάλασσα σε μια ιστορία τόσο αληθινή, όσο η ζωή του καθενός μας που σε κερδίζει από την αρχή. Η ιστορία ρέει, σαν φυσικό ποτάμι χωρίς παρεκτροπές και σε φέρνει αντιμέτωπο με την αλήθεια, την καθημερινή αλήθεια, καθώς η μεγαλούπολη που ζούμε μας έχει μεταλλάξει σε πλάσματα ανούσια που τρέχουν για τον επιούσιο και όπου μας βγάλει, αρκεί το κακό να χτυπάει ξένη πόρτα.Η ηρωίδα του, η Βασιλική, η δικιά μας Βασιλική, η μάνα, η αδερφή μας, η γυναίκα της διπλανής πόρτας, εξιστορεί την ζωή της που ξυπνάει μνήμες, ξεθάβει παλιές αμαρτίες και γεγονότα που οι περισσότεροι κρατάμε αμπαρωμένες στο πίσω μέρος του μυαλού μας για να τις πάρουμε ανομολόγητες μαζί μας στο τελευταίο ταξίδι.Η Βασιλική μας μιλάει για τον τόπο που μεγάλωσε, τα δύσκολα χρόνια της κατοχής που πέρασε σ' ένα χωρίο απόμερο, ξεχασμένο κι απ' τον Θεό, πως μεγάλωσε στην ουσία μόνη της χάνοντας και τους δύο γονείς της μέχρι το τέλος της εφηβείας της κι έχοντας μόνο μία θεία κι ένα μπάρμπα που πότε δεν την είδε με καλό μάτι.Δεν το βάζει κάτω, παίρνει τη ζωή της στα χέρια της, δουλεύει σαν άντρας στα χωράφια του πατέρα της, φροντίζει και το σπίτι της, τα φέρνει βόλτα μια χαρά. Αποκτά την πρώτη της φιλενάδα που γίνετε η αιτία να γνωρίσει τον πρώτο έρωτά της που θα της μάθει τις κρυφές χαρές της ζωής, όμως όλα τα καλά δεν έχουν ευτυχή κατάληξη, κάποια τα πληρώνεις με αίμα, άλλα δεν φτάνει μια ζωή για να τα ξεπληρώσεις.Δεν το βάζει κάτω, μαζεύει τα κομμάτια της και συνεχίζει. Αφήνει πίσω της το παρελθόν κι αρχίζει το ταξίδι δίχως επιστροφή. Γνωρίζει ανθρώπους περιθωριακούς, αλλιώτικους μα που της στάθηκαν σαν να ήταν η οικογένεια της, τότε θα γνωρίσει την αληθινή αγάπη αλλά λόγω συνθηκών θα περάσει καιρός μέχρι να ξαναβρεθούν κάτω από άλλες συνθήκες και να λυθούν οι παρεξηγήσεις. Θα δεθεί με μια κοπέλα την Φρόσω και μαζί θα πάρουν τη μεγάλη απόφαση να κατέβουν στην Αθήνα.Η Βασιλική θα βρει δουλεία γρήγορα, θα παίξει δεύτερους ρόλους στον κινηματογράφο, θα καθιερωθεί, όμως οι βλέψεις της δεν είναι για τόσο ψηλά, την ενδιαφέρει περισσότερο η εσωτερική της γαλήνη, η ανάταση της ψυχής της, να μπορεί να χαρεί την κάθε μέρα της, να ζήσει.Η μοίρα θα τα φέρει έτσι και θα ξαναβρεθεί με τον Μανόλη της θα γίνουν ένα -ψύχη και σώμα-θα μοιραστούν μαζί τα πάντα, μα πιο πολύ την αγάπη τους για τις εξορμήσεις στην εξοχές και στα υπέροχα νησιά μας. Όλα καλά μέχρι να τους χτυπήσει την πόρτα η επάρατος νόσος. Αυτή δίπλα του μέχρι την τελευταία στιγμή, την τελευταία ανάσα κι έπειτα το κενό, η μοναξιά, μόνη παρηγοριά οι αναμνήσεις , παρέα ένα ποτήρι κρασί, ένα τσιγάρο και το ραδιόφωνο.«Τα τραγούδια λένε ψέματα. Με δυο στίχους, συχνά απλοϊκούς, μας μπερδεύουνε στον κόσμο τους, μας δανείζουνε συναίσθημα. Κι εμείς θέλουμε να τα πιστεύουμε. Συνειδητά τις πιο πολλές φορές. Τα μπλέκουμε με τις δικές μας προσωπικές ιστορίες, ταυτίζονται τα πάθη τους με τα πάθη μας. Χανόμαστε μέσα στο μαγικό παιχνίδι τους κι αρμενίζουμε σαν βαρκούλες χωρίς κουπιά.» Η παρουσία του Μανόλη της παντού και πάντα, δίπλα της. Το βλέμμα του, αχ αυτό το βλέμμα νιώθει ότι την κοιτάει ακόμη, τι κι αν περάσαν τόσα χρόνια η παρουσία του είναι εκεί, το γιατί αυτό, το μεγάλο γιατί, θα την βασανίζει για πάντα.«Σ'αγαπώ, χαρά μου ψιθυρίζει βουλιαγμένη στο παράπονο, κι εκείνος την κοιτά μέσα από τις φωτογραφίες, και τα μεγάλα όμορφα μάτια του, τα αιώνια και της άπαντα, γιατί η ζωή είναι πουλί, καρδιά μου, λες. Πετά. Και χάνεται. Και δεν ξέρει κανείς αν υπήρξε ποτέ κάπου, μήτε αν είναι τώρα πουθενά…..»Η μαρμαρένια πόλη, η πόλη των νεκρών, το μέρος που όλοι θέλουμε να αποφύγουμε, παρουσιάζεται εύστοχα από τον συγγραφέα στον πρόλογο που σε βάζει στο κλίμα της απώλειας του δικού σου ανθρώπου αυτού που έχασες και μήπως τον ξέχασες και ίσως δεν τον ξαναδείς ούτε σε αυτήν την πόλη, που κανείς ζωντανός δεν χωράει και κανένας νεκρός δεν μιλάει.Ο Γιάννης Φιλιππίδης γεννήθηκε στα Γιαννιτσά κι απέκτησε την πρώτη του γραφομηχανή στα οκτώ του χρόνια - προς κατάπληξιν γονέων και δασκάλων - κι από τότε δεν σταμάτησε να γράφει. Σπούδασε υποκριτική Τέχνη στη Δραματική Σχολή του Βασίλη Ρίτσου.«Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου» είναι το πρώτο του μυθιστόρημα.

Γεωργία Εμμανουήλ για το www.lexima.gr

2009-07-01T15:17:00.009+03:00

χάρτες της Σαντορίνης

= o πρώτος χάρτης είναι από τη google
.
= o δεύτερος, είναι όπως δημοσιεύεται στον τουριστικό οδηγό ‘Santorini today’
.
= και οι δύο χάρτες είναι με λατινικούς χαρακτήρες [?!]
.

η μουριά [δέντρο]

2009-06-20T11:34:00.004+03:00

η Μουριά
.
Φυλλοβόλο δένδρο του γένους μορέα, της οικογένειας των μορεϊδών, της τάξης των ουρτικωδών ή κνιδωδών, της κλάσης των δικοτυλήδονων. Το γένος μορέα περιλαμβάνει δέκα είδη, που ευδοκιμούν στις εύκρατες χώρες.
.
Η μ. είναι ψηλό δέντρο (το ύψος της μπορεί να φτάσει τα 18 μ.). Τα φύλλα της είναι οδοντωτά στην περιφέρειά τους και έχουν ωοειδές σχήμα ή είναι καρδιόσχημα. Η πάνω επιφάνειά τους έχει λαμπερό πράσινο χρώμα, ενώ η κάτω είναι σκεπασμένη από ελαφρό χνούδι. Τα άνθη της εκφύονται κατά ταξιανθίες ιούλους, αρσενικές ή θηλυκές. Υπάρχουν μόνοικα δέντρα με θηλυκά και αρσενικά άνθη και δίοικα μ` ένα μόνο γένος. Οι ταξικαρπίες της μ. (τα μούρα) σχηματίζονται από τις γονιμοποιημένες ωοθήκες των θηλυκών ανθών, που ενώνονται από τα σαρκώδη περιάνθια φύλλα.
.
Τα πιο γνωστά είδη της μ. είναι η μαύρη και η άσπρη μ. Κατάγονται από την Κίνα και μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα μαζί με αβγά μεταξοσκώληκα, την εποχή του Ιουστινιανού. Καλλιεργούνται για τους φαγώσιμους καρπούς τους και για τα φύλλα τους, που χρησιμοποιούνται στη σηροτροφία για τη διατροφή του μεταξοσκώληκα. Επίσης το ξύλο τους χρησιμοποιείται στην επιπλοποιία, την τορνευτική και την κατασκευή διάφορων γεωργικών εργαλείων. Ο καρπός ορισμένων ποικιλιών χρησιμοποιείται για την παρασκευή οινοπνευματούχων ποτών.
.
[πηγή: Live-Pedia.gr]
.

Πλάτανος

2009-06-20T08:35:00.003+03:00

Ο πλάτανος είναι ένα είδος ιθαγενών δέντρων του βορείου ημισφαιρίου. Οι υποκατηγορίες του είδους αυτού ανήκουν στην οικογένεια Πλατανίδες.

Πρόκειται για μεγάλα δέντρα, με ύψος που κυμαίνεται από 30 έως 50 μέτρα, φυλλοβόλα (εκτός από το είδος P. kerrii) και συναντώνται στις όχθες ποταμών και γενικά σε υγροτόπους, μπορούν όμως να επιβιώσουν και στην ξηρασία. Το υβριδικό είδος πλάτανος του Λονδίνου προσαρμόζεται χωρίς προβλήματα σε αστικό περιβάλλον, αλλά και γενικά τα περισσότερα είδη.

Στην Ευρώπη είναι γνωστά με το όνομα πλάτανος, ενώ στη Βόρεια Αμερική με το όνομα συκομουριά. (Εκτός Βόρειας Αμερικής το όνομα "συκομουριά" αναφέρεται είτε στο είδος φίκου (Ficus sycomorus) ή στο είδος Great ή Sycamore Maple (Acer pseudoplatanus).
.
Περιγραφή

Κορμός ηλικιωμένου πλατάνου στην περιοχή Trsteno, κοντά στο Ντουμπρόβνικ της Κροατίας.Καθώς τα άνθη ωριμάζουν, μετατρέπονται σε σφαιρικούς καρπούς, ενώ 3 έως 7 τριχωτά σέπαλα μετακινούνται στη βάση τους. Τα πέταλα είναι συνήθως 3 έως 7. Τα αρσενικά άνθη είναι ξεχωριστά από τα θηλυκά, αλλά πάνω στο ίδιο φυτό (μόνοικα). Ο αριθμός των ανθέων που βρίσκονται σε ένα σύμπλεγμα ενός συγκεκριμένου δέντρου (ταξιανθία) χαρακτηρίζει και το είδος του (βλ. παρακάτω πίνακα). Το αρσενικό άνθος έχει 3 έως 8 στήμονες, ενώ υο θηλυκό έχει ωοθήκες με 3 έως 7 υπέρους. Ο πλάτανος επικονιάζεται με τον άνεμο. Τα πέταλα των αρσενικών ανθέων πέφτουν και έτσι απελευθερώνεται η γύρη.

Μετά τη γονιμοποίηση, τα θηλυκά άνθη μετατρέπονται σε αχαίνια, τα οποία θα σχηματίσουν τον σφαιρικό καρπό. Συνήθως, ο πυρήνας της σφαίρας έχει διάμετρο ενός εκατοστού, ενώ με ξεφλούδισμα έχει διάμετρο ενός χιλιοστομέτρου, διακριτός με γυμνό μάτι. Ο καρπός έχει διάμετρο 2,5 έως 4 εκατοστά και περιέχει αρκετές εκατοντάδες αχαίνια, καθένα από τα οποία είναι κωνικό και βρίσκεται στην επιφάνεια του καρπού. Σε κάθε αχαίνιο υπάρχουν πολλές λεπτές ίνες με κιτρινοπράσινο χρώμα. Αυτές οι ίνες βοηθούν τον καρπό να μεταφέρεται μακριά από το δέντρο, όπως συμβαίνει και στην πικραλίδα.

Στα νεαρά δένδρα ο κορμός μπορεί να αποφλοιωθεί εύκολα σε φλοιούς ακανόνιστου σχήματος. Η ευκολία στην αποφλοίωση αυτή οφείλεται στις μεγάλες ποσότητες νερού που βρίσκονται στο εσωτερικό του κορμού. Αντίθετα, ο κορμός των ηλικιωμένων δέντρων δύσκολα μπορεί να αποφλοιωθεί, αλλά μπορεί εύκολα να σπάσει, λόγω της απουσίας νερού στο εσωτερικό του.
.
.
Πολιτισμός και παράδοση
.
Πλάτανος που υπάρχει από το 1797 στη Μπαγιέ της Νορμανδίας (Γαλλία)
Ο γηραιότερος πλάτανος της Γαλλίας, στην περιοχή Saint-Guilhem-le-Désert.
Πλάτανοι στη Νότια Αμερική.Πολλές παραδόσεις του Παλαιού Κόσμου έχουν συνδεθεί με το είδος ανατολικός πλάτανος.
.
Στην Ελλάδα, ο πλάτανος είναι επίσης συνδεδεμένος με πολλές παραδόσεις ενώ μεγάλα μακρόβια πλατάνια έχουν μείνει ονομαστά. Ένα παράδειγμα αποτελεί ο πλάτανος του Ιπποκράτη στην Κω, όπου, με τη συλλογή φύλλων του μαζί με σκόρδο, κυδώνι, σταφύλι και ρόδι δημιουργείται μια αρμαθιά που λέγεται αρκιχρονιά, έθιμο τελούμενο κάθε 1η Σεπτεμβρίου, αρχή του Εκκλησιαστικού έτους. Παραδείγματα αποτελούν επίσης ο πλάτανος της μονής του Αγίου Γερασίμου στην Κεφαλονιά, από τον οποίο οι προσκυνητές παίρνουν φύλλα για φυλακτό, ο πλάτανος δίπλα στο ιστορικό γεφύρι της Άρτας, όπου λέγεται ότι ο Αλή Πασάς κρεμούσε από τα κλαδιά του τους χριστιανούς. Πολλά χωριά και τοποθεσίες οφείλουν τα ονόματά τους στο δέντρο αυτό, όπως Πλατανόβρυση, Πλατάνα, Πλατανάκια, Πλάτανος και άλλα.
.
Φυλογένεια
.
Υπάρχουν δύο υποείδη, το Castaneophyllum, που περιλαμβάνει το ίδος P. kerrii, και το Platanus, που περιλαμβάνει όλα τα υπόλοιπα. Πρόσφατες μελέτες στο Μεξικό[1] έχουν προσθέσει νέα υποείδη στο είδος αυτό. Μελέτες στα γενετικά στοιχεία του υποείδους Platanus, έχουν δείξει ότι το είδος P. racemosa έχει μεγαλύτερη συγγένεια με το είδος ανατολικός πλάτανος απ’ ό,τι με τα υπόλοιπα είδη της Βόρειας Αμερικής[2]. Έχουν βρεθεί απολιθώματα πλατάνων ηλικίας 115 εκατομμυρίων χρόνων (Κάτω Κρητιδικό). Εκτός από τη γεωγραφική διάκριση μεταξύ Βόρειας Αμερικής και Ευρώπης, έχουν δημιουργηθεί υβριδικά είδη, όπως ο πλάτανος του Λονδίνου.
.
[πηγή: Βικιπαίδεια]
.

Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου

2009-06-18T19:54:00.006+03:00

Η Αλεξάνδρεια είναι η δεύτερη πρωτεύουσα της σύγχρονης Αιγύπτου η οποία ιδρύθηκε το 331 π.Χ. από τον Αλέξανδρο τον Μέγα. Υπήρξε το σπουδαιότερο λιμάνι και πρωτεύουσα της χώρας κατά την Αρχαιότητα, ενώ στην ακμή της αποτελούσε μία από τις επιφανέστερες εστίες πολιτισμού, διάσημη για τη βιβλιοθήκη της.
Η πόλη της Αλεξάνδρειας βρίσκεται στα δυτικά του Δέλτα του Νείλου μεταξύ της Μαρεώτιδος λίμνης και της νήσου του Φάρου. Συνδεόταν τεχνητά με ένα είδος γέφυρας, το λεγόμενο Επταστάδιο, που ένωνε το νησί Φάρος με την πόλη δημιουργώντας έτσι τα δύο λιμάνια της: τον Μεγάλο Λιμένα στα ανατολικά και τον Εύνοστο προς τη δύση. Με τον καιρό οι προσχώσεις πλάτυναν το Επταστάδιο τόσο ώστε κατά τους νεότερους χρόνους να κτιστεί εκεί η τουρκική συνοικία της Αλεξάνδρειας και η νήσος Φάρος να γίνει συνέχεια και προέκταση της πόλης στη θάλασσα.

Ιστορία

.
Για να διακρίνεται από τις υπόλοιπες 31 Αλεξάνδρειες έγινε γνωστή ως Alexandrea ad Aegyptum («Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου») και σήμερα ονομάζεται Iskanderia. Νωρίτερα οι Έλληνες είχαν ιδρύσει μιαν άλλη πόλη στο Δέλτα του Νείλου, τη Ναύκρατη, ο Μέγας Αλέξανδρος όμως θέλησε να κατασκευάσει τη νέα στις όχθες αδιαφορώντας για την κακή ποιότητα του χώματος και τους κινδύνους του Δέλτα.
Κατά το πέρασμά του από την Αίγυπτο το 332 π.Χ. ο Αλέξανδρος εμπιστεύτηκε τον Έλληνα αρχιτέκτονα Δεινοκράτη τον Ρόδιο για να χτίσει την πόλη βάση ορθογώνιου πολεοδομικού σχεδίου, με διασταυρούμενες κεντρικές οδούς. Η νέα πόλη περιέβαλε ένα παλιό αιγυπτιακό χωριό (Rhakotis) το οποίο αργότερα αποτέλεσε το οικιστικό κέντρο των ιθαγενών. Η πόλη άρχισε να ακμάζει όταν έγινε πρωτεύουσα της Αιγύπτου μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου και κατά τη βασιλεία του Πτολεμαίου Α', γιου του Λάγου και ιδρυτή της δυναστείας των Λαγιδών.
Από το πρώτο ήμισυ του 3ου αιώνα π.Χ. η Αλεξάνδρεια στολίζεται με μνημεία και αποκτά σταδιακά τον χαρακτήρα με τον οποίον θα μείνει γνωστή μέχρι το τέλος της Αρχαιότητας: τα Ανάκτορα, το Μουσείο, τη Βιβλιοθήκη, το Σεράπειον (ναός αφιερωμένος στον ελληνοαιγυπτιακό μυστηριακό θεό Σέραπι), τον ναό της Ίσιδος, αγορές, το θέατρο και φυσικά ένα από τα επτά θαύματα της Αρχαιότητας, τον φάρο του Σώστρατου πάνω στο νησί Φάρος, από όπου πήραν και το όνομά τους οι φάροι.
Για περισσότερο από μία χιλιετία και μέχρι την κατάκτησή της από τους Άραβες το 641, η Αλεξάνδρεια θα παραμείνει η πολιτιστική και διανοητική πρωτεύουσα του ανατολικού μεσογειακού κόσμου, αφού είχε υπάρξει και πολιτική πρωτεύουσα της Αιγύπτου κατά την ελληνιστική εποχή.
.
Τουριστικά σημεία Αλεξάνδρειας

..
Ιδιαίτερου τουριστικού ενδιαφέροντος και άξια επίσκεψης μέρη της πόλης της Αλεξάνδρειας είναι:
Οι Κατακόμβες "Κομ Ελ Σουκάφα"
Το μεγάλο "Ελληνο - Ρωμαϊκό Μουσείο"
Ο "Κίονας του Πομπαίου"
Το "Ρωμαϊκό αμφιθέατρο"
Το φρούριο "Καιτ Μπέη"
Το "Τζαμί Αμπούλ Αμπάς"
Το "Ανάκτορο Μοντάζα"
Το πολιτιστικό κέντρο στο "Αλ Σιλσίλα" με τη σύγχρονη μεγάλη βιβλιοθήκη.
Επίσης μονοήμερες εκδρομές οδηγούν στο ιστορικό Ελ Αλαμέιν, (104 χλμ.) και συνέχεια 25 χλμ. δυτικά του Ελ Αλαμέιν στο Κόλπο Σίντι Αμπντέλ Ραχμάν με τις κατάλευκες αμμώδεις παραλίες.
.
Η Αλεξάνδρεια στη νεότερη λογοτεχνία

.
Η νεότερη, κοσμοπολίτικη Αλεξάνδρεια γεννήθηκε την εποχή της διοίκησης της Αιγύπτου από τον Μεχμέτ Αλή και επιβίωσε μέχρι τη διακυβέρνηση του Νάσερ. Ήταν η πατρίδα του Αλεξανδρινού ποιητή Κωνσταντίνου Καβάφη, του ποιητή Τζιουζέπε Ουνγκαρέτι καθώς και του πατέρα του φουτουρισμού Φιλίππο Μαρινέτι, όμως γοήτευσε και αυτούς που –περαστικοί– έζησαν για κάποιο χρονικό διάστημα σ’ αυτόν τον τόπο. Λογοτεχνικό φόρο τιμής στην Αλεξάνδρεια έχουν αποδώσει ο Λώρενς Ντάρρελ με την τετραλογία του, «Αλεξανδρινό Κουαρτέτο» (Ιουστίνη, Βαλτάσαρ, Μαουντόλιβ, Κλέα) -που αποτέλεσε σταθμό στη λογοτεχνία- και ο Στρατής Τσίρκας στο τελευταίο μέρος της τριλογίας του «Ακυβέρνητες Πολιτείες», τη «Νυχτερίδα». Επίσης το βιβλίο «Αλεξάνδρεια: Η πόλη της μνήμης», του Μάικλ Χάαγκ, παρουσιάζει την πόλη με τα μάτια των Καβάφη.

Ευγ. Φακίνου – Η μεγάλη Πράσινη

2009-06-18T18:52:00.010+03:00

Ευγ. Φακίνου

Η μεγάλη Πράσινη
.

Τίτλος: Η μεγάλη πράσινη

ISBN: 9789600300574

Εκδοτική: Καστανιώτη;

39η έκδοση (1998)
.

Συγγραφέας: Ευγενία Φακίνου

Έκδοση σε: Μαλακό εξώφυλλο
.

Αντικείμενο: Νεοελληνική

πεζογραφία - Μυθιστόρημα
.
Διαστάσεις: 14 x 21 cm
Αριθμός σελίδων: 167
.
[πηγή: phigita.net]
.

.Το δικό μου αντίτυπο

[αγοράστηκε άλλες τρεις φορές

και χαρίστηκε σε ισάριθμους φίλους

To αντίτυπο που έχω στα χέρια μου [19η έκδοση]

.
Σύντομη περιγραφή
.
Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, όταν μιλούσαν για τη θάλασσα, έλεγαν: η μεγάλη πράσινη. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι έπλεαν τον Νείλο αλλά φοβήθηκαν την ανοιχτή πράσινη πελαγίσια θάλασσα. Δεν τόλμησαν. Δεν έγιναν ποτέ θαλασσοπόροι. Έβαλαν τους Κρήτες να τους κάνουν το εμπόριο και τη ναυτιλία. Η μεγάλη πράσινη είναι η πρόκληση που δεν αποδεχθήκαμε ποτέ. Όλες οι τολμηρές ιδέες που δεν πραγματοποιήσαμε. Όλα τα περιπετειώδη ταξίδια που δεν κάναμε. Όλοι οι έρωτες που ονειρευτήκαμε. Η μεγάλη πράσινη είναι η ελπίδα ότι κάποτε θα τολμήσουμε.
.
[πηγή: ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗΣ]
.
.
…στη "Μεγάλη Πράσινη", η κεντρική γυναικεία φιγούρα ξεκινάει, έστω και αργά, έναν επίπονο αγώνα να ξαναβρεί τα όνειρά της και τη χαμένη της ταυτότητα…
…Με θελκτική αφηγηματική ροή, με τη ρευστότητα του χρόνου και την αέναη παλινδρόμηση από το πραγματικό στο φανταστικό, η Ε.Φ. παγιοποιεί ένα ύφος, χαράζει μία δική της πεζογραφική γραμμή και μια δική της μυθολογία που, αν κρίνει κανείς από τις πολλαπλές εκδόσεις των έργων της, έγινε πλατειά αποδεκτή…"

Τάκης Μενδράκος
Κριτικός λογοτεχνίας
Περιοδ. ΕΠΙΚΑΙΡΑ, 8-10-1987

[πηγή: Αlice Café]
.

Σύμη

2009-06-16T19:46:00.006+03:00

Η Σύμη είναι το όγδοο σε μέγεθος νησί των Δωδεκανήσων, ανάμεσα στη Ρόδο και την Τουρκία με συνολική έκταση 58,1 τ.χλμ.. Απέχει, 255 μίλια από τον Πειραιά, περίπου 23 μίλια από την Ρόδο και 3,7 μίλια από την εγγύτερη ακτή της Τουρκίας. Το φυσικό της λιμάνι, Γιαλός, έχει σχήμα πετάλου αλόγου με την πόλη κτισμένη στους γύρω λόφους δίκην αμφιθεάτρου. Έχει, κατά την απογραφή του 2001, 2.606 κατοίκους, 2.427 απ' τους οποίους είναι συγκεντρωμένοι στο άνω τμήμα της πόλης, το Χωριό. Υπάρχουν και τα θέρετρα Νημπορ(ε)ιός και Πέδι. Περίπου 5% των μονίμων κατοίκων είναι μη-Έλληνες Ευρωπαίοι πολίτες, κυρίως Άγγλοι. Ο Γιαλός συνδέεται οδικώς με το Χωριό, το Πέδι, τον Νημπορ(ε)ιό και την Ιερά Μονή Πανορμίτη. Το νησί είναι ορεινό, πετρώδες, άγονο και άνυδρο. Διαθέτει ελάχιστα πεδινά και υψίπεδα. Στα ορεινά, όμως, υπάρχει εκπληκτική βλάστηση. Γύρω από την Σύμη βρίσκεται ένα πλήθος νησίδων [ Νίμος, τα Σεσκλιά (νησίδες) κ.ά] και βραχονησίδων. Η Σύμη είναι τουριστικός προορισμός παγκοσμίου βεληνεκούς λόγω της αρχιτεκτονικής της.

[πηγή: ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ]

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΥΜΗΣ

Στην εποχή του μύθου, διάφορες εκδοχές αναφέρονται από αρχαίους συγγραφείς για την ονομασία της Σύμης.
Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης λέει πως απόκτησε το όνομα το νησί, από την νύμφη Σύμη με την οποία ζευγάρωσε ο Ποσειδώνας φέρνοντας στο κόσμο ένα αγόρι που το ονόμασαν Χθόνιο.

Στη Σύμη έφτασε και ο Προμηθέας, αδελφός του Ατλαντα και δίδαξε πολλές τέχνες και τη μακροβιότητα. Ο Ευστάθιος αποδίδει το όνομα στη κόρη του Ιαλυσού και της Δωτίδας τη Σύμη, την οποίαν έκλεψε ο Γλαύκος και την έφερε στο νησί.
Ο Γλαύκος ο οποίος θεωρείται ο πρώτος κάτοικος της Σύμης, ήταν δεινός κολυμβητής και ναυπηγός και τις ικανότητες του αυτές τις δίδαξε στους κατοίκους του νησιού. Θεωρείτε ο κατασκευαστής του πλοίου της Αργοναυτικής εκστρατείας «Αργώ», το πλοίο στο οποίο επιβιβάστηκαν οι Αργοναύτες για την εκστρατεία τους στην Κολχίδα.

Το νησί είχε και άλλα ονόματα όπως Καρική, Μεταποντίς, Αιγλη και Έλκουσα.
Ο πρώτος βασιλιάς της Σύμης ήταν ο Νιρέας ο οποίος αναφέρεται από τον Όμηρο για τη συμμετοχή του στην εκστρατεία της Τροίας με 3 πλοία. Στο νησί υπήρχε κάποτε και ιερό του Ποσειδώνα.

Από το νησί πέρασαν οι Λέλεγες, οι Ρόδιοι, οι Αργείοι, οι Λακεδαιμόνιοι και αργότερα οι Ρωμαίοι, οι Βυζαντινοί για να ακολουθήσουν οι Ιωαννίτες Ιππότες. Οι Συμιακοί έγιναν γνωστοί ως ναυπηγοί, ψαράδες και σφουγγαράδες και έφεραν πλούτο και δόξα στο νησί. Το 1460 κατάφεραν να αποκρούσουν τον πολυάριθμο στρατό των Τούρκων. Το 1522 κατέλαβαν τη Σύμη οι Τούρκοι αλλά οι Συμαίοι προσφέροντας δώρα στο Σουλτάνο, εξασφάλισαν σημαντικά προνόμια όπως αυτό της ελευθερίας στη θρησκευτική έκφραση και γλώσσα. Πρόοδος σημειώθηκε στα γράμματα και ιδρύθηκαν σχολεία όπως η Σχολή της Αγίας Μαρίνας (1756-1821).

Στην Επανάσταση του 1821 πήρε ενεργά μέρος λόγω της ευημερίας στη ναυτιλία και στο εμπόριο. Η συμμετοχή τους, όμως, στην επανάσταση είχε ως αποτέλεσμα την κατάργηση ορισμένων προνομίων.

Ημερομηνίες-Σταθμοί

» 1522: Ξεκινά η Τουρκοκρατία
» 1821: Συμμετοχή στην Επανάσταση
» 1912: Ξεκινά η Ιταλική Κατοχή
» 1944: Οι Άγγλοι καταλαμβάνουν για τρίτη φορά το νησί
» 8 Μαΐου 1945: Υπεγράφη στη Σύμη η παράδοση των Δωδεκανήσων
Σύντομο Χρονικό της 8ης Μαΐου του 1945 (του Ι.Μ. Βολονάκη)
» 7 Μαρτίου 1948: Υπεγράφη στη Σύμη το Πρωτόκολλο Ενσωμάτωσης των Δωδεκανήσων με τη μητέρα Ελλάδα

Από το 1912 περιήλθε κάτω από Ιταλική κατοχή, η οποία υπήρξε ιδιαίτερα σκληρή για τους κατοίκους. Η άλλοτε ευημερούσα Σύμη γνώρισε μέρες φτώχειας. Εκείνη την περίοδο έγινε και η αντικατάσταση των ιστιοφόρων με τα ατμοκίνητα πλοία, η σπογγαλιεία άρχισε να παρακμάζει ενώ ξεκίνησε και ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, που οδήγησε σε μεγάλο κύμα μετανάστευσης.

Το 1943 τελείωσε η Ιταλική κυριαρχία. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1944, οι Άγγλοι καταλαμβάνουν για τρίτη φορά τη Σύμη, ενώ την ίδια ημέρα ανατινάχτηκε το Κάστρο της και όλη η γύρω από αυτό περιοχή.

Στις 8 Μαΐου 1945 υπογράφηκε στη Σύμη η παράδοση των Δωδεκανήσων από τους Γερμανούς, ενώ την 1η Απριλίου του 1947, η Βρετανική Στρατιωτική Διοίκηση παρέδωσε καθήκοντα στην Ελληνική Διοίκηση.

Τέλος, στις 7 Μαρτίου 1948 στη Σύμη υπεγράφη το Πρωτόκολλο Ενσωμάτωσης και παράδοσης όλων των νησιών της Δωδεκανήσου στο Ελληνικό κράτος - στη μητέρα Ελλάδα.
.
[πηγή: Δήμος Σύμης]
.

Η Σύμη από ψηλά...

Η συγγραφέας Μαρώ Τριανταφύλλου γράφει για το πρώτο μου μυθιστόρημα

2009-05-26T22:46:00.009+03:00

Η ξεχωριστή

& αγαπημένη μου
συγγραφέας
Μαρώ Τριανταφύλλου
γράφει για το πρώτο μου
μυθιστόρημα
[σ' ένα προσωπικό μέιλ,
που μου επέτρεψε
να δημοσιοποιήσω].

"Διάβασα και τελείωσα μόλις χτες το πρώτο σου μυθιστόρημα , "Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου", και άρχισα σήμερα τη "μελισσούλα" αλλά μόλις πρόλαβα τις πρώτες 50 περίπου σελίδες κι έτσι ακόμη δεν έχω άποψη γι' αυτό, αν και μ' αρέσει που τα δυο πρόσωπα του πρώτου επανέρχονται και στο δεύτερο, φτιάχνοντας μια ιδιότυπη συνέχεια.

"Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου" έχει έναν πολύ ενδιαφέροντα χαρακτήρα, την πρωταγωνίστρια, τη Βασιλική. Είναι πολύπλευρη προσωπικότητα. Δυναμική και τρυφερή, "τσαμπουκαλού" και φοβισμένη, αποφασιστική και αισθαντική. Συνδυάζει μια σειρά χαρακτηριστικών και αντιφάσεων σαν αυτές που έχουν οι πραγματικοί άνθρωποι. Μου άρεσε που δεν είναι ακριβώς το λαϊκό κορίτσι αλλά ούτε και μια "αποστάτρια" της κουλτούρας από την οποία προέρχεται, αλλά της αρέσει να ψάχνει, να διαβάζει, να σκέφτεται.

Βρήκα πολύ ενδιαφέρον το επάγγελμα που την έβαλες να κάνει και τον τρόπο με τον οποίο το αντιμετωπίζει: δεν είναι μια παθιασμένη ηθοποιός, βλέπει την κάμερα και το σανίδι σαν επάγγελμα και μόνο, έστω κι αν, όπως είναι πολύ φυσικό, χαίρεται τα ψήγματα δόξας και αναγνώρισης που της προσφέρει. Είναι ψύχραιμη και ρεαλίστρια, χωρίς να χάνει τον υπερχειλίζοντα αλλά όχι καταστρεπτικό συναισθηματισμό της, ένα αδιόρατο ρομαντισμό που αφήνει πάντως το σημάδι του στις πράξεις και τις αποφάσεις της. Είναι ανοιχτή στο καινούριο, στην εμπειρία, στους ανθρώπους.
Δεν την καταβάλουν οι αποτυχίες ούτε οι απώλειες, μολονότι υποφέρει πολύ. Δεν είναι φιλόδοξη με τον τρόπο που επιβάλουν τα σύγχρονα ΜΜΕ ούτε ζητά υπερβολικά πράγματα. Δεν ζητά να γίνει κάτι που δεν είναι, δεν έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της. Η ευτυχία της είναι από απλά υλικά.
Τέλος μ' αρέσει που δεν είναι φιλέκδικη. Ξέρει να συγχωρεί και να αγαπά.

Το πρώτο μέρος με συγκίνησε ιδιαίτερα, γιατί άγγιξε πολύ δικά μου πράγματα. Έχεις καλές περιγραφές –και είναι ένα δυνατό σου σημείο στο οποίο κατά τη γνώμη μου πρέπει να αφήνεσαι περισσότερο, ειδικά στις περιγραφές τοπίων, όπου καταφέρνεις να "ζωγραφίζεις" ωραίες εικόνες και να κάνεις τον άλλον να θέλει να επισκεφτεί τα τοπία σου (Τα ξέρεις πράγματι τα Βίλια; με εντυπωσίασε η επιλογή). Επίσης είναι ενδιαφέρουσες οι πινελιές οι πιο θεωρητικές μέσα στο κείμενο.

Δεν ξέρω αν το 'χεις κατά νου, αλλά έχω την εντύπωση ότι θα μπορούσες να χρησιμοποιήσεις τον κόσμο των ηθοποιών και σαν πρώτο θέμα ενός λογοτεχνικού κειμένου, ένα κείμενο που να μιλά για το θέατρο και τους ανθρώπους του, όπως το ξέρεις εσύ από μέσα, χωρίς να χαρίζεσαι αλλά κυρίως με ένα χάρισμα που διέκρινα στον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα, χωρίς οργή και επιτίμηση, με ειλικρίνεια και αγάπη, όπως αξίζει στους ανθρώπους.

Να είσαι καλά και να συνεχίζεις να γράφεις".

Μαρώ Τριανταφύλλου
Τετάρτη 20 Μαΐου 2009

λινκς:
Μαρώ Τριανταφύλλου – "Η Δάφνη και το βουνό" – η πρώτη γνωριμία μας με την αριστοτεχνική γραφή της
.

Kριτική των μυθιστορημάτων και των κειμένων από την πολυβραβευμένη ποιήτρια Χαριτίνη Ξύδη

2009-05-26T19:03:00.008+03:00

Δευτέρα, 25 Μάϊος 2009

"Ο εραστής,η μέλισσα κι ένα μικρούλι αχ"
του Γιάννη Φιλιππίδη

Τον Γιάννη Φιλιππίδη τον συνάντησα πρώτη φορά στο διαδίκτυο. Εντελώς τυχαία σε μια περιήγησή μου, βρέθηκα στο blog του, πριν είκοσι μήνες, περίπου. Έκτοτε, διαβάζω καθημερινά έως σήμερα, τα πεζά κείμενα επίκαιρης θεματολογίας και αιχμηρά ευαίσθητου ύφους που δημοσιεύει στην ιστοσελίδα του και τα απολαμβάνω. Λίγο αργότερα διαπιστώνω, ότι πρόκειται για ταλαντούχο συγγραφέα με σπάνια ευαισθησία στην ψυχική, αισθητική και κοινωνικά προβληματισμένη, προσέγγιση των θεμάτων που επιλέγει να παρουσιάσει. Η γραφή του είναι κλασική που σημαίνει διαχρονική. Λόγος πιστός, στέρεος, χωρίς φιοριτούρες. Προφορικός και διαλογικός. Με τον Γιάννη στη συνέχεια γνωρίστηκα βαθύτερα, προσωπικά ,και η σχέση μας έγινε αγαπημένη και φιλική. Είναι απείρως ευαίσθητος, ώριμος, ηθικός, προβληματισμένος, αισιόδοξος, βαθιά ανθρώπινος. Διαρκώς σκέφτεται το γνησιότερο και το καλύτερο. Έχει πάθος και μεράκι ασυμβίβαστο με ό,τι καταπιάνεται. Τον απασχολούν τα τραύματα της σημερινής ζωής, τα βάσανα των καθημερινών ανθρώπων, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η σύγχρονη κοινωνία. Τα διερευνά σε βάθος και με αγωνία εξαίσια. Και σε καμία περίπτωση, επιδερμικά. Αναζήτησα κείμενά του, κι έτσι διάβασα το πρώτο του μυθιστόρημα « Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Άγκυρα, το 2006.Μυθιστόρημα που καταδεικνύει με τρόπο εξόχως συγκινητικό τη Γυναίκα τη «συναισθηματικά σοφή από πάντα, με σκηνικό μια πατρίδα που χρόνο με το χρόνο αλλάζει δραματικά, διεκδικεί τις στιγμές της, αποφασίζοντας να ζήσει, να κερδίσει τα χρόνια, όλα τα χρόνια της», όπως χαρακτηριστικά διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο.

Κατόπιν, στο τελευταίο του μυθιστόρημα, «Ο εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι αχ», από τις ίδιες εκδόσεις, Άγκυρα/2008, το οποίο διανύει με μεγάλη επιτυχία, ήδη, τη δεύτερη έκδοση. Και ετοιμάζεται για την τρίτη. Ένας κόσμος ξεπηδά σαν απείθαρχη φλόγα από τις σελίδες αυτού του ζωντανού μυθιστορήματος. Παλιός κι ωστόσο καινούριος, συμπαγής αλλά και δυναμικά θρυμματισμένος, χρωματισμένος με αυθεντικά και ανεξίτηλα χρώματα. Αγάπη, ελπίδα, πίστη στο αύριο, αισιοδοξία, ανιδιοτέλεια. Ήθος και αξιοπρέπεια, αναλλοίωτες αξίες της ζωής. Όλα δοσμένα με βάθος ψυχαναλυτικό. Τα δύο φύλα αναλυμένα στα πάθη, τα λάθη τους, στις αγωνίες, στα αδιέξοδα, στους κινδύνους, στις συγκρούσεις. Σε μια πορεία χρόνου, από την εφηβεία ως την Τρίτη ηλικία. Οι σελίδες διαπνέονται –εξίσου-από την αγωνιστικότητα της διεκδίκησης για να κερθηθεί η ζωή. Ο συγγραφέας διαλέγεται μυστικά με όλους τους ήρωές του. Κανέναν δε βάζει στην άκρη. Κανέναν δεν υποτιμά. Ο Γιάννης δεν επαναπαύεται. Συνεχώς διερευνά την ψυχή του ανθρώπου της διπλανής πόρτας. Ρισκάρει, ζυγιάζεται, απορεί, αγωνιά, συγκινείται και μας συγκινεί. Αντιστέκεται, ισορροπεί, παρά τα υστερόβουλα –συχνά– σχόλια και τις επιθετικές κριτικές που έχει δεχτεί. Τολμά να συγκρίνεται, ν’ απορρίπτει και να απορρίπτεται, να προτείνει καινούριες ιδέες και πράξεις, δίχως να φοβάται. Το ένιωσα αυτό περισσότερο, διαβάζοντας το τελευταίο βιβλίο του. Οξυδέρκεια, χωρίς δήθεν, αυθεντικότητα. Δροσιά αείφορης νεότητας που καταθέλγει τον αναγνώστη, εξαιρώντας δια παντός τα στερεότυπα. Με επιχειρηματολογία και αισθητική. Εξοργίζεται, ασφυκτιά, δεν ανέχεται το ψεύτικο, έχει πηγαία τρυφερό χιούμορ. Είναι ασυναγώνιστος στις ανατροπές. Δεν απογοητεύεται από την "ασχήμια της επικαιρότητας". Αντίθετα, την παλεύει με τον τρόπο του, από το δρόμο του, της σκέψης, της αγωνίας του και της «αφής» του, που είναι αποκαλυπτικός σ’ αυτό το βιβλίο, γιατί εν τέλει το «αχ»,αυτός ο βαθύς στεναγμός, προδίδεται από την αισιοδοξία και τη χαρά της έκβασης. Ο αναγνώστης γίνεται κοινωνός αυτής της μέθης και του οξυγόνου της. Ο αναγνώστης, σε κάθε περίπτωση, είναι ο κερδισμένος..

Όπως μου είπε, ο Γιάννης, γράφει κιόλας το τρίτο του βιβλίο.Γιάννη, αγαπημένε και γλυκέ μου φίλε, εύχομαι από καρδιάς, την τύχη την ηλιόλουστη και την αγάπη για τη Ζωή!

Το ρόδι έσπασε κι από μέσα του αναδύονται αστέρια που φωσφορίζουν και φωτίζουν νύχτες που μας απέλπισαν κάποτε με τη σκοτεινιά τους. Για μένα θα είσαι πάντα "το ακριβό αηδόνι" στο μοναχικό κλαδί, που θα τραγουδά, με τη βαθιά πίστη στο καλύτερο αύριο, στον βαθύτερο Άνθρωπο.Με την δεδηλωμένα
παντοτινή αγάπη μου.Φαίδρα.Ακολουθεί απόσπασμα από την παρουσίαση-της οποίας είχα τη χαρά και την τιμή να επιμεληθώ- του βιβλίου του Γιάννη Φιλιππίδη: «Ο εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι αχ».

«Ο εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι αχ».
«Ο κόσμος των ηρώων του, επιτέλλει, από την εσωτερική αναπαράσταση των συμβόλων του. Ανοίγουν οι ψυχές και από μέσα φαίνεται πια, το κρυμμένο τους φως. Φως, που αν και πληγώθηκε από τη μοναξιά, την εξορία, την εξωτερική και εσωτερική, τους ανεκπλήρωτους έρωτες και το βασανιστικό ανικανοποίητο, παραμένει ολόλαμπρο, ολόδροσο, για να καταγγείλει την κοινωνική απομόνωση και να επαναφέρει τη ζεστασιά και τη θέρμη της βαθιάς ανθρώπινης επικοινωνίας, της επαφής, της συμπαράστασης στα βάσανα του πλησίον και να επέμβει ενεργά στη ζωή προκειμένου να την αποκαταστήσει ως αλήθεια, δράση αλλά κυρίως πράξη και αυτό είναι το συγκινητικό.[...]Οι ηλικιωμένες γυναίκες αποφαίνονται σοφά: «βγες από τη φωλιά που έφτιαξες για τον εαυτό σου κι ύστερα μπήκες μέσα και κλειδώθηκες. Δεν πας πουθενά κλειδωμένη κι ο άνθρωπος γεννήθηκε να προχωράει, δε στεριώνει σε κλουβιά, πνίγεται σαν τ’ αηδόνια. Κι εσύ είσαι αηδόνι ακριβό.»Νεαρές γυναίκες, που ο συγγραφέας τολμά να τις σύρει ως την απελπισία. Την ερωτική- κυρίως- αλλά πάντα με την αισιόδοξη ελπίδα για την τύχη που αργεί αλλά έρχεται ,να υποφώσκει στα πρόσωπά τους. Μέσω της νεαρής Έλλης διαβάζουμε: «είσαι όμορφος σαν παράλογη φαντασίωση και λιώνω σαν το κερί όταν σε βλέπω, είσαι όμορφος σαν ανώνυμος θεός, αλλά άμα θέλεις να’ μαι δική σου, αν θέλεις να σου αφιερωθώ πρέπει να τρέχεις πίσω μου…». Και η Λουκία: «μια γυναίκα που επιτέλους ξύπναγε το φύλο μέσα της.[…]Λες κι είχε γίνει απότομα περισσότερο έξυπνη, σαν να’ μαθε ξαφνικά να πετά πάνω στα βήματά της, ξύπνησε κείνο το πρωί και με μια χαλαρή ανατριχίλα, πέταξε από πάνω της τα παραπανίσια χρόνια και τη μοναχική μιζέρια της, έσβησε τις ημερομηνίες, έγινε η ηλικία της γυναίκας που είναι έτοιμη να ερωτευτεί, του ανθρώπου που είναι έτοιμος να τα δώσει και να τα ζητήσει όλα, του ανθρώπου που είναι αποφασισμένος να ζήσει.[...]
Λίγο πιο πίσω, απαντώνται οι ανδρικές φιγούρες. Ενδεχόμενοι της νοηματοδότησης και παραπληρωματικοί. Ο Νεμπόισα, ο Σωτήρης, ο Τάσος, ο Λευτέρης. Ήρωες, λιγότερο φωτισμένοι αλλά με τη σημασία τους στην εξέλιξη της πλοκής, στην πρόοδο, στην έκβασή της. Άνδρες που αγαπούν αληθινά. Άνδρες που πιστεύουν στη γυναίκα, και την εμπιστεύονται προκειμένου να τους οδηγήσει με τη στίλβη του «εφηβικού» της μυαλού, ώστε ν’ αντιμετωπίσουν δυναμικότερα τη ζωή. Να μην ενδώσουν στην παθητικότητα.Άγρια τρυφεροί και τρυφερά άγριοι. Με ολόσωμη και ολόψυχη προσφορά.Άνδρες ποτισμένοι μ’ εκείνες τις παλιές αξίες που είχαμε στο μυαλό μας. Με υποβλητική αποτελεσματικότητα.[...]Κάτι που εντυπωσιάζει σ’ αυτό το βιβλίο, είναι η πίστη στο θεσμό της οικογένειας. Άκαμπτος και άρρηκτος ακόμα κι αν είναι περιορισμένος σε πλάνο διπλανό, ακολουθεί τη διαδρομή των ηρώων.[...]Τελικά, η Αγάπη που δεν συμβιβάζεται, δεν αποδυναμώνεται παρά τις βασάνους, τα εμπόδια που υψώνονται, τις αντιξοότητες. Αυτή προχωρεί και ανεμίζει. Σημαία. Στην αγάπη, είναι πασίδηλο, πιστεύει ο συγγραφέας. Σ’ αυτήν ελπίζει, εισέρχεται, επενδύει. Για να την καταδείξει όχι θεωρητικά αλλά με πράξεις.Η αγάπη είναι ο κινητήριος μοχλός των όλων του σύμπαντος, εμψύχων και αψύχων, ορατών και αοράτων, για την αλήθεια και τη ζωή. Η αγάπη είναι η κόψη που πάνω της ακονίζονται τα πιο τολμηρά όνειρα και οράματα ζωής.[...]Καμιά έκβαση δεν είναι προδιαγεγραμμένη.Έριδες, εφηβεία, οι αγάπες των κοριτσιών, πίστη στο θεό, δραματικά απρόοπτα, εκπλήξεις, αναδρομές, χιούμορ. Επιβράδυνση στα κατάλληλα σημεία. Κορύφωση ακόμα πιο καίρια, τοποθετημένη με τέχνη, σε κρίσιμα σημεία. Ακόμα και στα «άβατα».Θεός, πίστη στα άστρα και στην προφητεία των μελλούμενων. Δημιουργημένα και αποδοσμένα όλα με μια αφοπλιστική ειλικρίνεια και αθωότητα, από τον συγγραφέα που εξαιρεί τη μεθοδολογία, την τεχνική άνυδρης περιγραφής και γράφει με την καρδιά και την ψυχή. Με το βλέμμα στραμμένο και προσηλωμένο στο μεδούλι των εμψύχων.[...]Αναμετράται το ήθος με τις βαριές και δύσκολες καταστάσεις και βγαίνει κερδισμένο. Η βιοπάλη και ο έρωτας. Άμεσες επικλήσεις στη θεότητα για παροχή βοήθειας. Ναι, ζητούν το θεό οι άνθρωποι. Ζητούν από το θεό. Προσεύχονται. Την εσώτερη θεότητα, που τους παράσχει την πίστη για να ξεπεράσουν δεινά και συμφορές και να προχωρήσουν στο όραμα και στο στόχο. Η ευτυχία μπορεί να κρέμεται από μια κλωστή. Αυτή την κλωστή όμως, ο συγγραφέας την κάνει νήμα γερό, την κάνει ηνίο στα χέρια των ηρώων. Γιατί πιστεύει ότι την αξίζουν και πράγματι την αξίζουν. Γι αυτό στο τέλος, αξιώνονται το δικαίωμα.[...]Ανακεφαλαιώνοντας και συνοψίζοντας, στο μυθιστόρημα αυτό καταδεικνύεται η απλότητα των ανθρώπων, το σπίτι, το νοικοκυριό, οι σχέσεις έρωτα, αγάπης και στοργής. Και τα παράγωγα της οδύνης τους συγχρόνως με τα παράγωγα της ευδαιμονίας. Η επίλυση των διαφορών δίνεται με τρόπο έξοχο, με χιούμορ και βαθιά επαφή. Αποκλειστικά κριτήρια τα ιδεώδη. Ταυτόχρονα και η ειμαρμένη, το γραφτό μας, που φτιάχνει μεν χίμαιρες, οι οποίες αργότερα καταρρίπτονται, αφού στο προσκήνιο εν τέλει, η αυλαία ανοίγει για να παίξει η Ζωή τον πιο κραταιό της ρόλο.[...]Υπερβολικές προκλήσεις για να καταδείξουν για μια ακόμη φορά, αυτό το σφρίγος. Την ωριμότητα, τη συνείδηση, το βίωμα της πικρής ζωής. Την παρακμή, αναμοχλεύοντας τα τωρινά και τα περασμένα. Χρόνια ζωής δύσκολα και πικρά, αφημένα σε γωνιές αιχμηρές του μυαλού, για ν’ ανακληθούν ήμερα και ήρεμα όταν καταλαγιάζουν τα ένστικτα και τα πάθη. Για ν’ αναδυθούν σε μια τοπογραφία γειτονιάς-συνοικίας, μια νέα πατρίδα, φερμένη από την επαρχία. Όπου οι νεραντζιές μυρίζουν ακόμα, τα λουλούδια υπάρχουν στα μπαλκόνια κι ευωδιάζουν τρυφερότητα ξεχασμένη. Άνθρωποι μιας άλλης αισθητικής, μιας άλλης γλώσσας, αυθεντικής. Μια εγγύτητα ανέλπιστη που ψηλαφεί τη διαύγεια στην ψυχή, την ενάργεια στο σώμα και στο μυαλό. Περιστατικά που γίνονται εναύσματα για την ενδοσκόπησή μας. Για ν’ αποδείξει ο καθένας μας-στον εαυτό του- ότι μπορεί να ζει χωρίς σκιές και φαντάσματα. Χωρίς να δαιμονοποιεί ,αφού μπορεί ν’ αντιδράσει στα μηχανικά και στα προφανή συντελεσμένα, με ορμή, με ψυχικό σθένος, με υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια.Επιτυγχάνεται αυτή η αντίθεση με τη σύγχρονη θλίψη, ενώ στις καρδιές των ηρώων εξυφαίνονται πάθη ερωτικά, αγωνίες για τη ζωή και την ευκαιρία που έχει ο άνθρωπος ν’ αναδειχτεί ως Άνθρωπος, μέσα σ’ ένα τόσο αντιφατικό περιβάλλον. Και το κέρδος είναι: Ότι παραμένει Άνθρωπος.[...].
Ήρωες οικείοι, που τους νιώθεις κοντά σου και λυπάσαι ως την άρνηση, να τους αποχωριστείς καθώς το βιβλίο φτάνει στις τελευταίες σελίδες του. Γιατί άνοιξαν μικρά ή μεγαλύτερα λευκά φτερά για να σε προφυλάξουν από τα αδηφάγα βλέμματα, από την ασχήμια των τοπίων και των «τεράτων» και να σε κρατήσουν σε μια αγκαλιά άδολη, όλο θέρμη. Γιατί υπερασπίζονται με πάθος την ανθρωπιά τους-κάθε λεπτό-σαν παιδική ηλικία. Αγιασμένοι ψίθυροι, μιας άλλης ζωής που αχνοφέγγει κάτω από το κουρασμένο δράμα της αλλά και παρηγορεί προσφέροντας ακραιφνή παραμυθία, με την αυτοθυσία και το υψηλό ήθος. Είναι η ζωή εκείνη, με τη φυσική συστολή, που ερυθριά και υποφώσκει κάτω από καλές ρυτίδες.[...].Ο συγγραφέας με ηθική αγωγή. Με όραμα για επιστροφή στην «αθωότητα, την παλιά μας ταυτότητα». Με γενναιοδωρία και περίσσευμα ψυχής πλάθει τους χαρακτήρες του, δυνατούς και γενναίους παρά τα ναρκοθετημένα πεδία της σύγχρονης εποχής. Πληγωμένους αλλά με μια παιδεία αλλιώτικη που μπορεί ν’ αντεπεξέλθει στις κακοτοπιές και στα μικροαστικά εμπόδια. Μ’ αυτήν την επίγνωση προχωρεί, ενδεχομένως για να μας πείσει πως άλυτα προβλήματα δεν υπάρχουν ,όταν θέλουμε, όταν πιστεύουμε σ’ εμάς και στην αλήθεια. Και αυτή ακριβώς η επίγνωση συγκινεί.Η μνήμη του συγγραφέα συγκινεί, καίρια και καθάρια, όταν δίνει πανέμορφα και εικαστικά, εικόνες σε μια διάσταση ζωής που έχουν ανάσα ακόμα και τα άψυχα-όπως το φλιτζάνι του καφέ. Εκεί που η χρήση τους σταματά να είναι υλική και γίνεται συναισθηματική. Η δεξιότητα του συγγραφέα συγκινεί, με τον αυθορμητισμό της, τίποτα επιτηδευμένο, συντηρώντας την εικόνα, τη μνήμη, αλλά περισσότερο την αξία της γειτονιάς, την αρχή της επικοινωνίας. Ο συγγραφέας απαλλαγμένος από την εγωιστική χρήση του μονολόγου, αφήνει τα ηνία στους ήρωές του, και συμπεριφέρεται ταπεινά, έξω από το πλάνο, ενεχόμενος με μια εν δυνάμει εμπλοκή σε κάθε πρόσωπο που επιλέγει εμμέσως να αναλύσει. Ανασυγκροτεί ένα σύμπαν παλιό και του αποδίδει όλες τις ιδιότητες των χρωμάτων, εξιλαστήριες και θεραπευτικές. Όσων μας κάνουν να ξανανιώσουμε άνθρωποι, με ελαττώματα, αδυναμίες, πάθη, πόθους, λάθη, δειλίες, αλλά και γενναιότητα, ψυχή, καρδιά και συναίσθημα.Ο αναγνώστης καλείται μόνο να έχει την ελάχιστη ικανότητα για να κατανοήσει ικανοποιητικά τη σημασία των συμβόλων..Ένα βιβλίο βίωμα και μάθημα ζωής και ανθρωπιάς.»

Χαριτίνη Ξύδη – ποίητρια
[φαίδρα φις]

Προμηθέας: http://promitheas1.blogspot.com/
Θάλασσα: http://hrtstvrs.blogspot.com/
.

Παγκόσμια Ημέρα Νερού

2009-03-25T10:05:00.000+02:00

Η έλλειψή του θα αναχθεί σε μείζον γεωπολιτικό θέμα, καθώς το 2050, ο παγκόσμιος πληθυσμός θα έχει ξεπεράσει τα 9 δισεκατομμύρια, ενώ η ζήτηση για νερό θα αυξηθεί κατά 64 δισ. κυβικά μέτρα.
.
«Το νερό είναι ο πολυτιμότερος φυσικός μας πόρος. Σήμερα, η συνεργασία για τη συνετή του χρήση είναι περισσότερο απαραίτητη από ποτέ», αναφέρει σε μήνυμά του με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Νερού ο γ.γ. του ΟΗΕ, Μπαν Γκι-Μουν.
Σημειώνει ότι «ενώ ο παγκόσμιος πληθυσμός καταναλώνει περισσότερο πόσιμο νερό, η κλιματική αλλαγή έχει ως συνέπεια τη μείωση του νερού σε πολλές περιοχές του κόσμου. Οι πάγοι λιώνουν, η πρόβλεψη των βροχοπτώσεων γίνεται δυσκολότερη, ενώ φαινόμενα όπως οι πλημμύρες και οι ξηρασίες γίνονται ολοένα και πιο ακραία. Η προσεκτική διαχείριση των υδάτινων πόρων και η εξισορρόπηση των διάφορων αναγκών για νερό είναι ζητήματα ζωτικής σημασίας».
Ο γ.γ. του ΟΗΕ στο μήνυμά του επισημαίνει επίσης τα εξής: «Μεγάλο μέρος των υπόγειων ή υπέργειων υδάτων του πλανήτη είναι κοινό. Το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε μια από τις 263 υδάτινες λεκάνες που είναι μοιρασμένες ανάμεσα σε δύο ή περισσότερες χώρες. Η ανησυχία για την πιθανότητα βίαιων συγκρούσεων είναι μέρος των συζητήσεων σχετικά με την κατανομή των περιορισμένων υδάτινων πόρων. Ωστόσο, ενώ οι πιθανότητες να λειτουργήσει το νερό ως καταλύτης συγκρούσεων μεταξύ κρατών και κοινοτήτων είναι υπαρκτές, το παρελθόν δείχνει ότι στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο. Η συνεργασία, όχι η σύγκρουση αποτελεί την πιο συνηθισμένη απάντηση στις ανταγωνιστικές απαιτήσεις που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι.
Με θέμα «Κοινά Αποθέματα Νερού - Κοινές Ευκαιρίες», ο εορτασμός της φετινής Παγκόσμιας Ημέρας Νερού εστιάζει στο πώς οι διασυνοριακοί υδάτινοι πόροι μπορούν να λειτουργήσουν ως μια ενωτική δύναμη. Σε παγκόσμιο επίπεδο υπάρχουν τουλάχιστον 300 διεθνείς συμφωνίες για το νερό, συχνά μεταξύ αντιτιθέμενων πλευρών. Οι συμφωνίες αυτές δείχνουν το πώς οι κοινοί υδάτινοι πόροι μπορούν να ενισχύσουν την εμπιστοσύνη και να προωθήσουν την ειρήνη μεταξύ των κρατών. Η πολιτική βούληση, ένα ευέλικτο πλαίσιο πολιτικής, τα ισχυρά θεσμικά όργανα και μια συνολική προσέγγιση, θα μας βοηθήσουν να οικοδομήσουμε σε αυτά τα θεμέλια για το καλό όλων.
Τη φετινή Παγκόσμια Ημέρα Νερού καλώ τις κυβερνήσεις, την κοινωνία των πολιτών, τον ιδιωτικό τομέα και όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη να αναγνωρίσουν ότι το συλλογικό μας μέλλον εξαρτάται από το πώς θα διαχειριστούμε τους πολύτιμους και πεπερασμένους υδάτινους πόρους», καταλήγει στην ανακοίνωσή του ο κ. Κι-Μουν.
Στοιχεία της UNESCO για την έλλειψη νερού
Εξάλλου, τα στοιχεία της UNESCO για την έλλειψη του πολύτιμου αγαθού είναι απογοητευτικά. Έτσι σύμφωνα με αυτά προβλέπεται ότι η έλλειψή του θα αναχθεί σε μείζον γεωπολιτικό θέμα, καθώς το 2050, ο παγκόσμιος πληθυσμός θα έχει ξεπεράσει τα 9 δισεκατομμύρια, ενώ η ζήτηση για νερό θα αυξηθεί κατά 64 δισ. κυβικά μέτρα ετησίως. Παράλληλα το 2030, περισσότεροι από 5 δισ. άνθρωποι δεν θα έχουν πρόσβαση σε αξιόπιστο σύστημα καθαρισμού του νερού.
Σήμερα η UNESCO υποστηρίζει ότι στις αναπτυσσόμενες χώρες το 80% των ασθενειών συνδέονται με το νερό, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα τουλάχιστον 3 εκατομμύρια άνθρωποι να χάνουν τη ζωή τους κάθε χρόνο εξαιτίας της κακής ποιότητας πόσιμου νερού που καταναλώνουν.
Ημερίδα για το νερό
Στο νερό και το μείζον πρόβλημα της ορθής του διαχείρισης θα είναι αφιερωμένη η ημερίδα που διοργανώνουν από κοινού την Κυριακή 22 Μαρτίου - Παγκόσμια Ημέρα Νερού- η Νομαρχία Αθηνών, η ΚΕΔΚΕ και το Πανελλήνιο Οικολογικό Κίνημα. Η ημερίδα θα πραγματοποιηθεί στο ξενοδοχείο Ιλισός, και η είσοδο θα είναι ελεύθερη.
.
πηγή: www.kathimerini.gr
.

Σόνια Θεοδωρίδου

2009-03-25T09:30:00.002+02:00

Η σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου γεννήθηκε στην Βέροια. Σπούδασε τραγούδι στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών στην τάξη της κ. Παπαλεξοπούλου απ’ όπου απεφοίτησε με Αριστα παμψηφεί και Αριστείο εξαιρετικής επίδοσης.

Της απενεμήθη το βραβείο των υποτροφιών “Μαρία Κάλλας” και ως υπότροφος συνέχισε τις σπουδές της στην Ανωτάτη Μουσική Ακαδημία της Κολωνίας και στη συνέχεια στο Λονδίνο με την Vera Rosza.

Εχει εμφανιστεί στα σπουδαιότερα λυρικά θέατρα της Ευρώπης όπως: Frankfurt Oper, Berlin Staatsoper unten den Linden, Deutsche Opera Berlin, Staatsoper Hamburg, National Theater Muenich, Stuttgart, Theatre Royal de la Monnaie-Bruxelles, Theatre Chatelet de Paris, Teatro Communale di Firenze, Theatre Basel, Opera de Lyon, Opera de Montpellier, Festspiele Schwetzingen, Maifestspiele Wiesbaden, Amsterdam, Rotterdam, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, κ.α.

Σαν σολίστ έχει τραγουδήσει στην Κολωνία (Koelner Philharmonie), Βουδαπέστη (Franz Liszt Academy), Ιταλία (Reggio Emilia), Λισσαβώνα (Colosseum), Τόκυο, Φρανκφούρτη (Alte Oper) και έχει συνεργαστεί με μαέστρους όπως: Wolfgang Sawallisch, Zubin Mehta, Antonio Pappano, Rene Jacobs, Christoph von Dohnanyi, Gerd Albrecht, Garry Bertini, Ivan Fischer, Marcello Viotti κ.α.

Το ρεπερτόριό της περιλαμβάνει τους σημαντικότερους ρόλους της όπερας όπως: Fiordiligi (Cosi fan tutte), Elvira (Don Giovanni), Pamina (Zauberfloete), Alcina (Alcina), Violetta (La Traviata), Gilda (Il Rigoletto), Angelica (Suor Angelica), Mimi (La Boheme), Salud (La vida breve), Fiorilla (Il Turco in Italia), Corinna (Il viaggio a Reims), Giulietta (I Capuletti e i Montecchi), Maria Stuarda (Maria Stuarda), Cleopatra (Giulio Cesare) κ.α.

Πρόσφατα κυκλοφόρησαν τρία CD της καλλιτέχνιδος “La Calisto” (Harmonia Mundi), “Η Σόνια Θεοδωρίδου συναντά τον Μάνο Χατζιδάκι” (Σείριος) και το “Recital” (Σείριος).
.
πηγή: www.musicale.gr

ΑΛΚΙΝΟΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

2009-03-25T08:18:00.007+02:00

Γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1969, όπου και μεγάλωσε. Τα πρώτα του καλλιτεχνικά ερεθίσματα τα δέχτηκε από την οικογένεια του που επακολουθεί να είναι η κύρια πνευματική του πηγή. Παράλληλα με το σχολείο φοίτησε στο Ευρωπαϊκό Ωδείο της Κύπρου μελετώντας κλασσική κιθάρα, θεωρητικά και αρμονία.
Το 1989 ήρθε στην Αθήνα για σπουδές στη Δραματική Σχολή του Εθνικού θεάτρου με δασκάλους όπως τη Λυδία Κονιόρδου και το Γιώργο Μιχαλακόπαυλο. Το καλοκαίρι του 1993 ερανίστηκε με τον θεατρικό Οργανισμό Κύπρου στο Αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, όπου ερμήνευσε το ρόλο του Μοσχιονα στο έργο "Σαμια" του Μένανδρου. Στον ίδιο χώρο. το καλοκαίρι του 1996 ερμήνευσε το σόλο του Απόλλωνα στο έργο "'Αλκηστη" του Ευριπίδη, με το θέατρο Τέχνης - Κάρολος Κουν. Εκτός από τις θεατρικές του δραστηριότητες στα 23 του χρόνια κάνει το ντεμπούτο του ως τραγουδιστής με τον δίσκο " Στην αγορά του Κόσμου " σε ενορχήστρωση του Τάκη Μπουρμα.
Δύο χρόνια αργότερα. κυκλοφορεί ο δίσκος "Όπως μυστικά και ήσυχα..." σε ενορχήστρωση του Γιώργου Ανδρέου. Οι δύο δίσκοι, που είναι αποτέλεσμα της Φίλιας του Αλκίνοου Ιωαννίδη με το συνθέτη Νίκο Ζούδιαρη, έγιναν χρυσοί.
.
Τους χειμώνες των ετών 1993-'94 και 1994-95 εμφανίστηκε στο "Χάραμα" της Καισαρίανης (χώρο που για δεκαετίες είχε φιλοξενήσει μεγάλους: εκπροσώπους του Ελληνικού τραγουδιού , όπως ο Τσιτσάνης, ο Παπαϊωάννου και η Μπελλουϊ με την Δήμητρα Γαλανή, την Ελένη Τσαλιγοπούλου και τον Γεράσιμο Ανδρεάτο.
Τα καλοκαίρια του 1994-95 συμμετέχει στις συναυλίες της Ελευθερίας Αρβανιτάκη σε όλη την Ελλάδα. Τον Οκτώβριο του 1995 εμφανίζεται στο Μέγαρο Μουσικής, στο έργο του Γιάννη Μαρκοπουλου "Ανά-γέννηση, Κρήτη ανάμεσα σε Βενετία και Πόλη".
Το χειμώνα 1995-96 και το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς περιόδευσε στην Ελλάδα παρουσιάζοντας τραγούδια από τους δύο δίσκους καθώς και ανέκδοτα δικά του τραγούδια.
Στις αρχές του 1997 κυκλοφόρησε ο τρίτος προσωπικός του δίσκος με τίτλο "Ο Δρόμος, ο Χρόνος και ο Πόνος", σε δικούς του στίχους και μουσική και ενορχήστρωση από τον ίδιο και το Γιάννη Σπάθα.
Ακολουθεί ο "Ανεμοδείκτης", που τον καθιερώνει ως έναν από τους πιο ταλαντούχους τραγουδοποιούς της νεότερης γενιάς.
.
Στις αρχές του 2001 κυκλοφόρησε το διπλό άλμπουμ "Εκτός τόπου και χρόνου", με ζωντανές ηχογραφήσεις από το Θέατρο Λυκαβηττού και το Θέατρο Παπάγου.
Η μουσική του είναι επηρεασμένη από τους έντεχνους συνθέτες των τελευταίων δεκαετιών, την παραδοσιακή μουσική της Ελλάδας και της Κύπρου, την κλασική, τη τζαζ, και τη ροκ. Στιχουργικά, έχει δώσει το δικό του στίγμα, με τη μετατροπή του προσωπικού υπαρξιακού βάθους σε γλώσσα συλλογικής επικοινωνίας.
Έχει συνεργαστεί επανειλημμένα με διαφορετικά μουσικά σύνολα, όπως με τη Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ, την Κρατική Ορχήστρα της Ελλάδας, την Καμεράτα, τη Λαϊκή Ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης, ενώ η συνεργασία του με το Μουσικό Σύνολο Μάνος Χατζιδάκις είναι μόνιμη τα τελευταία 6 χρόνια. Τραγούδησε για πρώτη φορά στην ολοκληρωμένη μορφή τους το "Μεγάλο Ερωτικό" (Φεστιβάλ Αθηνών, Πνύκα, 1999, με τη Δήμητρα Γαλάνη) και την "Εποχή της Μελισσάνθης" (Μέγαρο Μουσικής, 2002, με τη Μαρία Φαραντούρη).
.
Κατά την μέχρι τώρα πορεία του, συνεργάστηκε με αρκετούς από τους σημαντικότερους συνθέτες, στιχουργούς, τραγουδιστές, μουσικούς και τραγουδοποιούς της Ελληνικής πραγματικότητας. Έχει εμφανιστεί πολλές φορές στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στο Θέατρο Λυκαβηττού, στο Αρχαίο Θέατρο του Κουρίου και στα μεγαλύτερα θέατρα της Ελλάδας, ενώ συχνά εμφανίζεται σε μικρούς, ζεστούς χώρους, έντεχνες μουσικές σκηνές και rock - clubs.
Εκτός Ελλάδος, έχει δώσει συναυλίες στη Νέα Υόρκη (Madison Square Garden, 1996, The Metropolitan Museum, 1999, The Lincoln Center, 2001, SummerStage Festival at the Central Park, 2002), στη Μεγάλη Βρετανία (Ελληνικό Κέντρο Λονδίνου, 1998, The Queen Elizabeth Hall, 2002), αρκετές φορές στη Γερμανία και το Βέλγιο, στην Ισπανία, τη Ρουμανία, τη Γεωργία, τη Γαλλία, καθώς και στην Αίγυπτο, στα εγκαίνια της Νέας Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας,.
Το 2002 παρουσίασε ένα σόλο πρόγραμμα με την κιθάρα του, που κατέληξε τον Σεπτέμβριο στο Λυκαβηττό.
Το 2003, κατά τη διάρκεια της Καλοκαιρινής του περιοδείας παρουσιάζει τον τελευταίο του δίσκο, με τίτλο "Οι περιπέτειες ενός προσκυνητή".
Τον Απρίλιο του 2006, ο Aλκίνοος Ιωαννίδης κυκλοφορεί το "Που Δύσην ως Ανατολήν". Πρόκειται για ένα album με παραδοσιακά κυπριακά τραγούδια.

Eξι χρόνια μετά τις "Περιπέτειες ενός προσκυνητή", ο Αλκίνοος Ιωαννίδης επιστρέφει στην τέχνη του τραγουδιού με ένα δίσκο που φέρει τον τίτλο "Νεροποντή" και κυκλοφορεί τον Μάρτιο του 2009.
Δίσκος πολυμορφικός, μουσικά εμπνευσμένος και δημιουργικός, η "ΝΕΡΟΠΟΝΤΗ" συνδυάζει το βυζαντινό μέλος και το φανκ, τις μελωδίες των Βαλκανίων και της Κεντρικής Ευρώπης. 15 τραγούδια σε στίχους, μουσική και ενορχήστρωση Αλκίνοου Ιωαννίδη με την πολύτιμη συμβολή του ηχολήπτη Βαγγέλη Λάππα.
.
πηγή: http://www.mad.tv.gr
.

2009-02-12T12:04:00.008+02:00

«Ο εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι αχ»
ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ

.«Ο εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι αχ», είναι ένα πολυπρόσωπο μυθιστόρημα, που αρχίζει σε μια μικρή γειτονιά της Αθήνας, σε μια γειτονιά εναλλακτικής καθημερινότητας, απ’ όπου ξεκινούν εικόνες «αυστηρά κλειστές» και ζητούν από τον αναγνώστη να τις αντιγράψει και να τις κυκλοφορήσει .
.
Η ιστορία διαπλέκεται στην Αθήνα του 1999, κατά τη διάρκεια και μετά από το σεισμό της Πάρνηθα, όμως η αινιγματική αρχή του περικυκλώνει πολύ περισσότερο χρόνο που μετριέται με το πριν και το μετά, με το πάντα και το τίποτα, με τον ήχο μιας καρδιάς.
Η πλοκή του βιβλίου δεν είναι παρά η βιωμένη καθημερινότητα που ζει κάθε σημερινός άνθρωπος και η σχέση του με τους άλλους, μια καθημερινότητα-«πραγματικότητα» με αδιανόητες προεκτάσεις
Η γειτονιά απ’ όπου ξεκινούν οι ήρωες, παίρνει τις διαστάσεις ενός θεατρικού έργου, όπου το κάθε πρόσωπο γυρεύει τη δική του μυθολογία με συνεχείς εναλλασσόμενους διαλόγους.
Την παρουσία του σκηνικού, τη βλέπουμε σε όλη τη διάρκεια που εκτυλίσσεται η ανάγνωση του βιβλίου.
Οι ήρωες του Γιάννη Φιλιππίδη, είναι τοποθετημένοι μέσα σε τούτα τα σκηνικά, άλλοτε με τον πόνο μιας στιγμής, άλλοτε με το κοφτό λαχάνιασμα ή πετάγονται σε χρόνο ανύποπτο κρυφά έξω από την ιστορία, εμπλουτίζουν την αφήγηση και δημιουργούν ενδιαφέρον στον αναγνώστη να ξηλώσει πόντο πόντο τις ιστορίες από τις περιστάσεις του συνόλου, να βγάλει τα πρόσωπά τους αργότερα στο δωμάτιο και να τους μιλήσει ακριβώς όσα κι ο ίδιος έζησε και ζει.
Ίσως και να ‘ναι το ράμφισμα στο εξώφυλλο του βιβλίου, εκείνο το μικρούλι αχ, τόσο τέλεια βαλμένο σαν ιδέα, που λειτουργεί και καθοδηγεί τον αναγνώστη να ανταγωνιστεί την προεικασία της κίνησης των ηρώων με μια ασύνειδη εμμονή, να ξαναπιάσει απ’ την αρχή όλες τις σκέψεις που συνέλαβε ο συγγραφέας και να τους δώσει το δικό του λόγο.
Ακόμα και με τα τόσα ονόματα που συναντά ο αναγνώστης, να θελήσει να αναλύσει το ένα μετά το άλλο τα ονόματα, πιθανόν να αρχίσει μια αντιπαράθεση στις έννοιές τους.
Ο συγγραφέας, αν και φαίνεται πως είναι απαλλαγμένος και άτρωτος στα συμβάντα των ηρώων του, ενώ συλλέγει τις ζωντανές εξομολογήσεις άλλων, κλείνοντας το βιβλίο είχα τη βεβαιότητα, σχεδόν αναγνώρισα τη θέση του Γιάννη, σε τούτη την ιστορία με τη γειτονιά των κλυδωνισμών, άγγισα τις αναμνήσεις του αίματος που μετατόπισε στους ήρωές του.
Η αφηγηματική τεχνική του Γιάννη Φιλιππίδη, έχει ένα ιδιαίτερο ύφος, διακριτό, με μια μορφή που προσιδιάζει στο μοντερνισμό.
Χωρίς ίσως παθιασμένες αναζητήσεις, ωστόσο αδειάζοντας όλα τ’ απωθημένα των ανθρώπων στα κείμενά του, τον έρωτα, το θάνατο, τις εύθραυστες σχέσεις με τα παιδιά, φαίνεται πως έχει αφομοιώσει όλες τις μεθόδους της σύγχρονης συγγραφικής.

.
Θα προσέξετε πόσο εύκολα χειρίζεται ο Γ. Φιλιππίδης τους διαλόγους. Αποδεικνύει, ότι πρόκειται για ένα σταθερό πειρασμό του συγγραφέα, μπορούμε να πούμε για ένα λογοτεχνικό προορισμό
Με μια επιπόλαιη ματιά, θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι δεν παρουσιάζει δυσκολίες ως προς την ανάγνωσή του το βιβλίο, έτσι όπως καταχωρούνται οι επιμέρους ιστορίες των ηρώων του, όμως τελικά οι διάλογοι περνούν στο πεδίο της λογοτεχνικής μεταμόρφωσης απροσχημάτιστοι.
.
Επιμέλεια rogmi on 21 January 2009 στις 10:29am

2009-01-19T22:12:00.006+02:00

για την υπερθέρμανση

του πλανήτη

περιοδικό INDEX 26, Νοέμβριος 2008, αυτοπαρουσίαση

2008-11-23T16:52:00.006+02:00

«Ο εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι “αχ”» είναι το δεύτερο μυθιστόρημά μου, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Άγκυρα» (μετά το «Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου», που αγαπήθηκε απρόσμενα).
Εδώ, έχουμε να κάνουμε με μια αληθινή αστική γειτονιά, τέλος του 1999, το γεγονός ενός μεγάλου σεισμού, και μια σειρά από εξίσου αληθινά γεγονότα, που άφησαν το στίγμα τους. Οι μόνοι που δεν υπάρχουν ακριβώς έτσι στην πραγματικότητα, είναι οι ίδιοι οι ήρωες. Αλλά, κι αυτό δεν μπορεί να ειπωθεί, αφού πρόκειται για πρόσωπα που συναντούμε καθημερινά ανάμεσά μας.
.
Ο σεισμός για να ‘ρθουν πιο κοντά αυτά τα ετερόκλητα πρόσωπα, είναι μόνο η αφορμή. Όλοι τους, ψάχνουν ένα καλύτερο αύριο, νιώθοντας ηττημένοι που δεν το βρήκαν ακόμη. Το μέλλον όμως επιφυλάσσει εκπλήξεις, κρύβεται στη διπλανή γωνία. Τόσο απλά, τόσο πραγματικά.
Στην ποικιλόμορφη αυτή ιστορία, ο αναγνώστης/στρια θα συναντήσει στοιχεία του εαυτού του, του γείτονα, του σύγχρονου τρόπου ζωής μας, που παρουσιάζει κενά, ελλείψεις, πολλή μοναξιά, χιούμορ, συγκίνηση, ανατροπές που χαρακτηρίζουν την καθημερινή μας ζωή.
.
Η οπτική του, είναι τελικά κωμική, αισιόδοξη, ωστόσο όσα διαδραματίζονται, δημιουργούν μια γενικευμένη αγωνία, που κρατά τον αναγνώστη ως το τέλος του βιβλίου. Η μυθιστορία του, οδηγεί σ’ ένα ευοίωνο τέλος, μολονότι τα πραγματικά γεγονότα που θίγονται (φιάσκο σύλληψης Ματέι) δεν είχαν τέτοια κατάληξη.
.
Ο περιφραστικός τίτλος, είναι συμβολικός: ο εραστής είναι ό,τι περιμένουμε και δεν έρχεται, η μέλισσα παραπέμπει στους φόβους, το «αχ» είναι τα μικρά ή μεγάλα βάσανα της ζωής. Η ζυγαριά όμως, ρυθμίζεται από τον ίδιο τον αναγνώστη τελικά…

* τα τραγούδια που ακούγονται, είναι από τις δισκογραφικές δουλειές «Εκατό μικρές ανάσες» και «Μέχρι το τέλος» με τη μαγευτική ερμηνεία τους από τη Νατάσσα Μποφίλιου

η πρόσκληση της εκδήλωσης

2008-11-16T11:46:00.008+02:00

για να διαβάσετε καλύτερα την πρόσκληση,

χτυπήστε μέσα στην εικόνα της…

το μικρούλι «αχ» συνεχίζει το ταξίδι του

2008-11-09T22:12:00.006+02:00

Αυτή είναι μια σημερινή [9/11/ο8] άκρως τιμητική για μένα δημοσίευση στο κεντρικό σαλόνι του ένθετου ΕΘΝΟΣ ΑΟΥΤ του ΕΘΝΟΣ της κυριακής, στις σελίδες που αφορούν αποκλειστικά και μόνο στο βιβλίο και επιμελείται με πολύ αγάπη η δημοσιογράφος και συγγραφέας Ελένη Γκίκα, την οποία ευχαριστώ θερμά για μια τέτοια προβολή του δεύτερου μυθιστορήματός μου.

Και δω, έχουμε μια πολύ όμορφη παρουσίαση του βιβλίου μου στο φύλλο του «ΒΙΒΛΙΟΠΟΝΤΙΚΑ» [από το φθινωπωρινό αναγνωστήριο 2008 τεύχος 08].

Ο εραστής, η μέλισσα και ένα μικρούλι «αχ»

2008-11-01T14:30:00.006+02:00

Εφημερίδα: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ένθετο: ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ
Ημερομηνία: Παρασκευή 31/10/2008

Παρουσιάζουν ο ΝΙΚΟΣ ΝΤΟΚΑΣ

και ο ΒΑΣΙΛΗΣ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑΣ
.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ

Δεύτερο μυθιστόρημα του γεννημένου στα Γιαννιτσά, ο οποίος παράλληλα με το θέατρο, το οποίο σπούδασε, εργάστηκε ως ερευνητής αγοράς και ως γραφίστας. Μεταφέρει τη δράση στα τέλη της δεκαετίας του '90, μια μέρα του Σεπτεμβρίου, οπότε παρουσιάζεται μια ολική έκλειψη Σελήνης. Η σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα περνάει στην απόλυτη παρανόηση σκέψεων και πράξεων. Όμως το χιούμορ, στο οποίο διαπλέει μέχρι να φτάσει στο λιμάνι του λυτρωτικού τέλους, είναι η θάλασσα, ο παφλασμός της και το ταξίδι. Η πρωτεύουσα των εκατομμυρίων σε μια μικρή μπανιέρα κολυμπούσε αγχολυτικά.
.
«Αγκυρα», σελ. 496.

πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ/ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ 31-10-08

Η Διεθνής Γιορτή του Βιβλίου

2008-10-21T13:10:00.012+03:00

«Ο εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι “αχ”» έφτασαν ως την Φρανκφούρτη…

Οι φωτογραφίες που δημοσιεύονται είναι από το περίπτερο του Ε.ΚΕ.ΒΙ.

Η διαδικασία είναι απλή: Οι εκδοτικές στέλνουν τα καινούργια τους βιβλία, και το Ε.ΚΕ.ΒΙ. επιλέγει με τα δικά του κριτήρια, ποια απ’ αυτά θα μπουν στις προθήκες του δικού του χώρου.
.
Το ‘μικρούλι μας αχ’ είχε την τύχη και την τιμή, να είναι ανάμεσα σ’ αυτά…
.

2008-10-15T22:17:00.004+03:00

Εμένα με κάλεσε η μάγια, που την κάλεσε η τάλισκερ μέσα από την κυρία Φ. στο παιχνίδι. Δε θυμάμαι, να έχω παίξει κάτι ανάλογο, μπορεί και να το ‘κανα, ή να μη με καλέσατε. Αλλά όπως λέμε εμείς οι Έλληνες… “Anything for excitement!” Ανάσα όπως μου ‘ρχεται και είμαστε στον αέρα!!!!
.
Έχουμε και λέμε:
.
1// πικράθηκα, φέτο, που κάποιοι/ες απ’ αυτούς που υπολόγιζα, δεν αγόρασαν καν το βιβλίο μου, ή το ‘καναν μετά από μήνες/χρόνια. αυτό τους επαναθέτει ως ανθρώπους μέσα μου, σε διαφορετική θέση, από κει που τους είχα τοποθετήσει εγώ… γιατί όταν γράφεται ένα βιβλίο, αυτό γίνεται με πολύ κόπο και κομμάτια ψυχής, κι όταν εκδίδεται, είναι μια όμορφη γιορτή… ωστόσο, χαίρομαι αυτούς/ές που τίμησαν αυτή τη γιορτή, φόρεσαν τα καλά τους και… ήρθαν.
.
2// είμαι αναβλητικός. σε πολλά. ιδιαίτερα, αν πρόκειται για διεκπεραιώσεις, εφορίες, πληρωμές, βγάζω σπυράκια, καταντώ σα τον ανέκδοτο με το γρύλο [όλοι το θυμάστε…]
.
3// σήμερα το απόγευμα, έμαθα ότι όχι απλώς η όρασή μου είναι χάλια, αλλά βαίνει από το κακό στο χειρότερο… μου ‘λεγε ο γιατρός για βοηθητικά εξαρτήματα που βελτιώνουν την ποιότητα ζωής, κι εγώ φανταζόμουν, μπαστουνάκια για τυφλούς [ή κάτι τέτοιο] εκπαιδευμένα χαριτωμένα σκυλάκια, συσκευές στο σπίτι, που λειτουργούν με φωνητική εντολή…
τι να πεις, η επιστήμη, προχωράει, κι όλο στα ίδια [χάλια] μένει…
.
4// στέκομαι αμήχανος, κοκκινίζω, αλλά ταυτόχρονα χαίρομαι σαν μικρό παιδί όταν παινεύουν τη γραφή μου. λέω άμεσα πόσο ευτυχής νιώθω. δεν είμαι απ’ αυτούς που σφυρίζουν τάχα μου αδιάφορα, θεωρώντας το κάτι φυσικό ή αποφευκτέο… μεγάλωσα για να λέω τόσο μεγάλα ψέματα εγώ.
.
5// γράφω ότι γουστάρω στα βιβλία μου, αλλάζοντας από το ένα στο άλλο θεματολογία, ακόμα και το κοινό μου, γνωρίζοντας τις συνέπειες. αλλά όταν κυκλοφορώ στα βιβλιοπωλεία, φοβάμαι πάντα για τ’ αποτελέσματα…
.
6// δεν αγαπάω όλον τον κόσμο. αλλά όσοι/ες ξεχωρίζω το ξέρουν, δίνω ιδιαίτερους κώδικες για να τ’ αναγνωρίζουν. κάθε μέρα. κάθε στιγμή.
.
7// σιχαίνομαι όλη αυτή τη φάρα της υψηλής διανόησης, της ψευτοκουλτούρας, όλων αυτών των δημοσιογράφων που γράφουν και ξαναγράφουν, για όσους έχουν μετοχές οι εφημερίδες τους σε συγκεκριμένες εκδοτικές και για κανέναν άλλον…. τα τραπέζια τους, τα βαρετά συνεχόμενα γκομενικά τους.
.
8// [ζαβολιά] δεν βγάζω τόσα όσα νομίζουν πολλοί. δεν πεινάω, αλλά ζω πάντα με το φόβο των χρημάτων, που δεν κατάφερα ποτέ να βγάλω ασκώντας κανένα επάγγελμα απ’ αυτά που διάλεξα… έτσι κι αλλιώς δεν τα διάλεξα για να τακτοποιηθώ οικονομικά…
.
.
…και καλώ, με τη σειρά μου, αν μου μιλάτε ακόμα, τους εξής: νεφέλλη, τη φαίδρα φις, τη ντάρια, τη νατάσσα [μωβ], τη ντη ντη, τον μορφέα και τον αν ακούς, αν είναι στις εξωστρέφειές του,
κι όποιον ή όποια έχει διάθεση και στομαχάκι για τέτοια παιχνίδια…
.
Ορίστε να ‘τοι ακριβώς οι 7 που καλώ εγώ, αν βέβαια, έχουν τέτοια διάθεση…

.
* ακούγονται τα μουσικά θέματα από το άλλο μπλογκ, γιατί έτσι το κανόνισα ευθύς εξαρχής, με τη δημιουργία του άλλου… : )
.

από τη μάγια [με τη διακριτική συμβολή της τάλισκερ]

2008-09-27T23:20:00.005+03:00

Οι κανόνες έχουν ως εξής:
Πέντε ερωτήσεις που θα έκανες ...
Σε έναν φιλόσοφο, σε έναν παλιό έρωτα, σε ένα μέντιουμ, σε ένα παιδί και στον καθρέφτη σου. Απο μία στον καθένα.
.
Καλώ τις τάλισκερ (ναι σιγά που δεν είσαι καλά!), αλεξάνδρα (γιατί θα προλάβεις λέμε), στέλλα (θέλω να τσεκάρω την συγκέντρωση σου!), ντίντι (για να απασχολείσαι, δεν είπαμε?) και τους γιάννη φιλιππίδη (γιατί μαράζωσε το άλλο σου μπλογκ!), μορφέα (φταις που γκρινιάζεις γιατί με φτιάχνει!), αν ακούς (σε δοκιμάζω πόσο το εννοείς ότι δεν το κλείνεις), και δημοσθένη (τι θα γίνει? Μίλα, έχω πάθει στερητικό!)

.

δεν τόχω παίξει ακόμα. θα το σκεφτώ παράλληλα με τους καλεσμένους. αυτό που είχα βάλει στην αρχή, βαριόμουν και που το έπαιζα! Σας περιμένω...
Οι ερωτήσεις που θα έκανα ως γιάννης, είναι λοιπόν οι εξής:
.
1. Σ’ έναν φιλόσοφο:
Κάνετε τζάμια και σιδέρωμα/μαγείρεμα; Γιατί σας θέλω για πλήρες ωράριο, με το μπλοκάκι σας βέβαια…
.
2. Σ’ έναν παλιό έρωτα:
Αυτές οι διευθύνσεις porno.url που ‘χεις προσθέσει στα ‘Αγαπημένα’ του pc σου, είναι ολόκληρη η ερωτική σου ζωή μετά από μένα ή έχεις κι άλλη;
.
3. Σ’ ένα μέντιουμ:
…ένα δυναμικό φινάλε για το τρίτο μου μυθιστόρημα; [έτσι, μια στατιστική κάνουμε, γιατρέ μου!!!]
.
4. Σ’ ένα παιδί:
Και ποιος σου είπε χαρά μου, ότι η γιαγιά θα γινόταν περδίκι, αν έπαιρνε όλη τη σακούλα με τα χάπια της ταυτόχρονα;

..
5. Στον καθρέφτη μου:
Γιατί μια κοπελιά, μου ‘πε προψές ότι οι μπούκλες μου εκφράζουν τη γαλήνη στον εσωτερικό μου κόσμο;
.

"Έτσι ήταν πάντα"

2008-09-13T15:05:00.008+03:00

Μουσική, στίχοι, ερμηνεία: Πάνος Θεοδωρόπουλος
Δημιουργία βίντεο: Stella nel cielo

Χίος φωτο/άλμπουμ

2008-08-27T14:11:00.005+03:00

Καρδάμυλα

2008-08-26T14:48:00.001+03:00

Το χωριό Καρδάμυλα βρίσκεται στην Χίο στο βορειοανατολικό άκρο του νησιού. Η διαδρομή από την πόλη της Χίου διαρκεί 25 λεπτά και περνά από τα χωριά Βροντάδος, Παντουκιός και Λαγκάδα. .Ο επισκέπτης αντικρίζει τα Καρδάμυλα την τελευταία στιγμή της διαδρομής μιας και το χωριό είναι κτισμένο στην ομώνυμη πεδιάδα η οποία είναι περιτριγυρισμένη από βουνά. Η θέση του όμως κοντά στην θάλασσα δένει αρμονικά με το γύρω ορεινό τοπίο προσφέροντας μία εκπληκτική θέα στον ταξιδιώτη.
.
ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΡΔΑΜΥΛΑ
.
Παντού στην περιοχή των Καρδαμύλων, είναι διάσπαρτα τα ίχνη περαστικών πολιτισμών από την εποχή των Πελασγών, των Περσικών πολέμων, της Ρωμαϊκής & Βυζαντινής εποχής. Αυτό το δηλώνουν τα τείχη και οι κατεργασμένες πέτρες καθώς και δεκάδες αρχαϊκά και ελληνικά ονόματα (τοπωνύμια). Το όνομα Καρδαμύλη, που στα νεώτερα χρόνια έγινε Καρδάμυλα είναι καθαρά ελληνικό, δεν έχει καθαρά ελληνική προέλευση και προέρχεται πιθανόν από την λέξη "κάρδαμο", λαχανικό που υπήρχε κάποτε άφθονο στην περιοχή..Στην περιοχή κάποτε υπήρχαν σπουδαίες και ιστορικές πόλεις όπως τα Κοίλα, το Δελφίνι και τα Πάρβαντα και τα γύρω από αυτές χωριά που όλα μαζί έφτιαξαν τα σημερινά Καρδάμυλα. Πότε ακριβώς έγινε αυτό, ιστορικά είναι άγνωστο. Η παράδοση όμως λέει ότι οι κάτοικοι των πόλεων και των χωριών μαζεύτηκαν από τον φόβο των πειρατών σιγά σιγά στην οχυρή θέση που βρίσκονται τα σημερινά Καρδάμυλα. Και εγκατέλειψαν χωριά και πόλεις. Στην περιοχή λατρεύονταν ο Πελινναίος Δίας (Ζευς) στο Πελιναίο βουνό, το υψηλότερο της Χίου που άγνωστο πότε αντικαταστάθηκε από την λατρεία του προφήτη Ηλία δηλαδή του θεού Ήλιου..Μνημονεύονται και από τον Θουκυδίδη σαν Καρδαμύλη, πόλη στην οποία οι Αθηναίοι έκαναν απόβαση το 411 π.Χ. Στην ελληνιστική και ρωμαϊκή εποχή έπαιξε σημαντικό ρόλο λόγω της θέσης του. .Στα μεσαιωνικά χρόνια δέχεται την καταστροφική μανία των πειρατών, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι να δημιουργήσουν κάστρα και παρατηρητήρια στην γύρω περιοχή. Στην σφαγή της Χίου το 1822 τα Καρδάμυλα δεν γλίτωσαν από την καταστροφή. Απελευθερώθηκαν όπως και ολόκληρη η Χίος το 1912..Σήμερα τα Καρδάμυλα χωρίζονται σε τρεις απλωμένους οικισμούς, τα "Καρδάμυλα" (ή "Άνω Καρδάμυλα") χτισμένα στους πρόποδες του βουνού "Γριά", με το επίνειό τους το "Μάρμαρο" και την προέκτασή του, την γραφική συνοικία της "Ράχης".
.
ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ
.
.Ονομαστές είναι οι εκκλησίες στα Καρδάμυλα. Η μονή "Πέρα Παναγιά" με εικόνες του προηγούμενου αιώνα, ο "Άγιος Νικόλαος ο Πριναρίτης" που χτίστηκε τον 13ο αιώνα με τοιχογραφίες του 16ου αιώνα, ο "Αγιος Λουκάς" με το υπέροχο ξύλινο τέμπλο του, ο ναός Παναγίας Υπαπαντής του 1450 με το αντιπροσωπευτικό δείγμα βοτσαλωτής αυλής και ο 'Αγιος Γεώργιος με το περίφημο καμπαναριό και τις τοιχογραφίες του 16ου αιώνα. Το πνευματικό κέντρο στα Καρδάμυλα, κτισμένο πάνω στα ερείπια του κεντρικού πύργου του κάστρου το 1964, φιλοξενεί συχνά εκδηλώσεις λόγου και τέχνης. Στο ισόγειό του υπάρχει βιβλιοθήκη - αναγνωστήριο, πλουτισμένη με 2000 περίπου τόμους εκλεκτών και σπάνιων βιβλίων καθώς και θρησκευτικό - λαογραφικό μουσείο. Στο κάμπο των Καρδάμυλων υπάρχουν δεκάδες διάσπαρτα μαγγανοπήγαδα που χρησίμευαν στις καλλιέργειες των εσπεριδοειδών. Στους γύρω από τα Καρδάμυλα λόφους μπορεί κανείς να δει τα απομεινάρια των πατητηριών, δείγματα της κάποτε πλούσιας παραγωγής κρασιού.Στο επίνειο των Καρδάμυλων, το "Μάρμαρο", μπορείτε να επισκεφθείτε τον ναό του Αγίου Νικολάου με το μαρμάρινο τέμπλο, το μνημείο του "Αφανή Ναύτη" στην προκυμαία, έργο του μεγάλου γλύπτη Απάρτη, το παλιό τελωνείο (κτίριο από τα χρόνια της τουρκοκρατίας), το αρχοντικό "Βασιλάκη" με την χαρακτηριστική νεοκλασική αρχιτεκτονική καθώς και τους ανεμόμυλους που βρίσκονται διάσπαρτοι στην παραλία..Νότια των Καρδάμυλων, βρίσκεται ο κόλπος "Δελφίνι" με το νησάκι "Ταύρος" στην είσοδό του. Την ομώνυμη κοιλάδα διασχίζει ρέμα με άφθονο πεντακάθαρο νερό που κατεβαίνει από τα βουνά και καταλήγει στην θάλασσα. Σήμερα είναι εν μέρη επισκέψιμος μιας και υπάρχουν στρατιωτικές εγκαταστάσεις στην περιοχή. Η γεωγραφική του σημασία κατά την αρχαιότητα ήταν σημαντική λόγω της μορφολογίας του. Η περιοχή "Κοίλα" αντίθετα βρίσκεται σε ορεινή περιοχή κοντά στο χωριό Πιτυός σε υψόμετρο 500 μέτρων με εκπληκτική θέα προς τις Οινούσσες και τις απέναντι μικρασιατικές ακτές. Στην κορυφή του λόφου σώζονται τα ερείπια του "Πύργου των Κοίλων" δείγμα της ακμής της περιοχής κατά τον Μεσαίωνα.
.
ΠΑΡΑΛΙΕΣ
.
.Κοντά στα Καρδάμυλα βρίσκεται η παραλία "Βλυχάδα" στην ομώνυμη κοιλάδα γεμάτη από ελαιόδεντρα και πεύκα. Προχωρόντας βορειότερα συναντάμε το "Γιαλισκάρι" με τον γραφικό του κολπίσκο. Πέντε χιλιόμετρα βόρεια των Καρδαμύλων βρίσκεται η κοιλάδα "Ναγός" με πλούσια βλάστηση και ψηλά πλατάνια καθώς και μία μαγευτική ακτή. Ακολουθεί ο "Γιόσωνας" με τις κατάφυτες από πεύκα και περιβόλια πλαγιές και τα άγρια και επιβλητικά γύρω βουνά. Τέλος η "'Άμπελος", μικρή παραλία με χοντρό πολύχρωμο βότσαλο που μπορεί κανείς να την επισκεφθεί από μονοπάτι από τον κεντρικό δρόμο.
.
περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να πάρετε στη διεύθυνση:
http://www.spilia-chios.gr/default_gr.htm
.

Καλές οι συμβουλές...

2008-08-10T14:44:00.002+03:00

καταχώρηση στη “Βιβλιοθήκη” της Ελευθεροτυπίας, Παρασκευή 01-08-2008…

2008-08-01T12:58:00.005+03:00